Lou Reed - The Raven (2003)

Dit is een moeilijke van ome Lou, de eerste keer dat je hem hoort , zeg je , wat is dit lou, wat moet ik daarmee ? maar naarmate je hem meer oplegt komt alles op zijn plaats, het is een soort van conceptlp naar de verhalen van edgar allan poe, en je hebt de enkele uitvoering en de dubbele ( 2 cd's) met prachtige nummers met gedichten en verhalen voorgelezen door de prachtige stem van willem dafoe, steve buscemi, en amanda plummer, verder een remake van 'the bed' en van 'perfect day' er staat eigenlijk een beetje van alles op , bowie , laurie anderson en the blind boys of alabama passeren ook allemaal de revue, heerlijke plaat maar je moet hem wel een kans geven en bereid zijn een kleine inspanning te doen om hem te kunnen waarderen

Gelukkig lees ik hier dat het 'een moeilijke' van Reed is, want zo ervaar ik The Raven ook na een eerste keer draaien. Ik luister 'm omdat Antony (van Antony & the Johnsons) meedoet. Hij zingt op een verrassende wijze Perfect day. Verder vind ik vooral tegenvallen dat er zoveel gesproken tekst op staat. Ik zou het mooier hebben gevonden als Reed de verhalen en gedichten omgezet had in typische Lou Reed-liedjes. Maar ik zal de plaat nog wel een draaibeurt gunnen.

Zo denk ik er ook over: misschien begrijp ik de plaat niet goed toch zou het leuker geweest zijn moest hij er op elk nummer muziek op had geplaatst zoals Tom Waits dat wel eens doet.

Heerlijke plaat om in de avond op te zetten met een wijntje en een kaarsje aan... heerlijk!

dit is de tracklist van mijn exemplaar:

Titles on disc 1
1.: Conqueror Worm (spoken track)

2.: Overture

3.: Old Poe (spoken track)

4.: Prologue (Ligiea)

5.: Edgar Allen Poe

6.: Valley Of Unrest (spoken track)

7.: Call On Me - Reed, Lou & Laurie Anderson

8.: City In The Sea/Shadow (spoken track)

9.: Thousand Departed Friends (instrumental)

10.: Change

11.: Fall Of The House Of Usher (spoken track)

12.: Bed

13.: Perfect Day

14.: Raven (spoken track) - Reed, Lou & Willem Dafoe

15.: Balloon (spoken track)

Titles on disc 2
1.: Broadway Song - Reed, Lou & Steve Buscemi

2.: Tell Tale Heart (part 1/spoken track)

3.: Blind Rage

4.: Tell Tale Heart (part 2/spoken track)

5.: Burning Embers

6.: Imp Of The Perverse (spoken track)

7.: Vanishing Act

8.: Cask (spoken track)

9.: Guilty (spoken track)

10.: Guilty - Reed, Lou & Ornette Coleman

11.: Wild Being From Birth (spoken track)

12.: I Wanna Know (The Pit And The Pendulum) - Reed, Lou & The Blind Boys Of Alabama

13.: Science Of The Mind

14.: Annabel Lee/The Bells (spoken track)

15.: Hop Frog - Reed, Lou & David Bowie

16.: Every Frog Has His Day (spoken track)

17.: Tripitena's Speech (spoken track)

18.: Who Am I (Tripitena's Song) (edit)

19.: Courtly Orangutans (spoken track)

20.: Fire Music (spoken track)

21.: Guardian Angel (spoken track)

Ik vind dit niet tot zijn beste albums behoren, maar erg slecht is het ook niet, middelmatig misschien ?

Voorlopig moet hij het met
3 sterren stellen.
***

Een beetje vervelend aan Lou Reed vind ik dat hij zich wil profileren als een zeer belezen en cultureel onderlegd intellectueel. Deze plaat past precies in dat beeld. Een keur aan artiesten en acteurs passeert de revue, maar echt boeiend kan ik het resultaat niet noemen. Heel erg mooi is bijvoorbeeld Vanishing Act maar dat spookachtige, gedragen gelispel en gebrul tussen de songs door kan mij niet bekoren. Voorbeelden genoeg van hoe het wel kan, ook al genoemd in de reacties hierboven. Wat Edgar Allen Poe betreft zou je ook eens je licht op kunnen steken bij Peter Hammill, die een soort opera-vertolking van The Fall Of The House Of Usher heeft gemaakt (gelijknamig werk), of natuurlijk het overbekende instrumentaal van Alan Parsons, die dat overigens onvermeld jatte van niemand minder dan Claude Debussy.
Wat betreft Lou Reed ligt mijn voorkeur meer bij New York, Berlin en The Blue Mask, temeer omdat die platen vol staan met eigen werk i.p.v. hoorspelfragmenten van andermans teksten.

Volgens mij is dit weer een onderschat album van Reed. Erg zwaar album is het wel. Eigelijk is dit album beter met de dubbel cd. 2 uur met gesproken en gespeelde stukken van Edgar Ellen Poe. Er staan hier erg knappe dingen op. Zowel de instrumentale als de gesproken verhalen waarbij muziek werd geplaatst. Een andere versie van The Bed dat op Berlin verscheen, guilty maar vooral ook Fire Music staan daarop. Het is een verderzetting van zijn album Metal Machine Music (aldus volgens Reed). Een brok noise waar erg knappe stukken in zitten.

Ik vind dat hij hier toch een beetje de vorm van de oude dagen te pakken krijgt, op compositorisch vlak dan, want om héél deze plaat in één keer uit te zitten, ik weet het niet...

***

Een lange ruk om hem in een keer uit te zitten, vind dat beaster het wel mooi omschrijft.

The Raven is trouwens een prachtige boek, en ook de film met Vincent Price is aan te raden, dus daar sluit dit album prima bij aan.

Zelfs The Simpsons hebben dit thema ooit verwerkt in een van hun Halloween specials, waar Homer mooi de rol van Price vertolkt.

De tracklist die hier op de site staat is van de enkele versie. De echte versie heeft 2 cd's, met in totaal 36 nummers.

Ik moet zeggen dat het idee erg leuk is, maar de uitwerking is niet helemaal geslaagd. Er staat te veel gesproken tekst op, en dat is gewoon niet leuk om naar te luisteren. Deze gesproken tekst zorgt er ook voor dat het album veel te lang wordt. 'The Tell Tale Part 1' is de enige uitzondering daarop. De echte liedjes zijn wel erg sterk en zijn het beste dat Lou gemaakt heeft sinds 'Magic and Loss' uit 1992.

'The Bed' en 'Perfect Day' springen natuurlijk het meest in het oog. Perfect Day wordt gezongen door Anthony Hegarty. Ik vind deze versie echt heel erg slecht en ik snap niet waarom hij het zingt. Laat het hem dan op z'n eigen album zetten? The Bed past goed bij de sfeer van dit album, maar het origineel is veel sterker.

Overigens schijnt het zo te zijn dat Lou vaak de teksten herschreven heeft. Ik ken alleen wat losse fragmenten van Edgar Allen Poe, dus daar kan ik verder niet over oordelen.

Conclusie: brand of programmeer de gesproken tracks weg en je houdt een prima Reed album over.

Een halfje erbij, al was het alleen al voor Who Am I? welke van een ontroerende schoonheid is.

Koud word ik hier van.

Mijn zolderkamer is heerlijk verwarmd en goed verlicht, maar dit album trekt alle warmte weg.
Brengt duisternis in de kamer, dimt het licht als een soort van mistige waas.

Zo ongelofelijk goed, en de productie staat als een huis(werkt perfect voor dit album).
De spoken tracks vind ik ook magistraal, ik kan me daar niet aan ergeren.

En dan "Perfect Day", een blauwe ijsgloed straalt het uit, zo kil.
Enorm mooi.

Ik snap wel dat dit album door veel users niet wordt gewaardeerd, voor deze plaat moet je jezelf binnenstebuiten keren.. Een ijsmeer induiken.

5*

Ik heb de volledige versie(dubbel disc) geluisterd.
Ik erger me nu vooral aan Lou's nieuwe versie van 'The Bed'.
Voor de rest is het een prima album, maar 5 was misschien iets te enthousiast.

Je moet proberen de volledige versie met ook alle stukjes hoorspel te bemachtigen dat is namelijk een waanzinnig geheel. Waarschijnlijk een van Reed's beste werken, toch wel omdat hij beter is als hij een verhaal verteld.

Zware kost van Lou Reed. Ook heb ik een gevoel van moet ik nu naar een half luisterboek luisteren als ik The Raven op heb staan. Als ik literatuur wil lees ik wel een boek of ga ik naar een theater.
Ik heb veel werk van Lou in huis, maar deze blijft toch een worsteling om door te komen. Langdradig en soms wat wanne be intellectueel.
Hoewel de nummers ansicht erg goed zijn.
Veel skippen, en je houd een prima album over.