Planet AIDS - Apokalyptik AIDS (2004)

Hoe hard Black Metalbands vaak ook hun best doen om eng of sinister, of op zijn minst stoer te zijn, meestal komt het er op neer dat het belachelijk overkomt. Niet alleen het imago, maar ook de muziek. Schreeuwende pubers die als boskabouters klinken, goedkope keyboards waarbij zelfs hans en grietje spontaan in de lag schieten doordat het zo cheesy klinkt, en natuurlijk mag de muziek alleen puur metal zijn, anders is het niet KVLT.

Gelukkig zijn er ook mensen die hebben begrepen dat Black metal niet staat om zo goed mogelijk Marduk of Burzum na te spelen, maar om een zo onbehagelijk mogelijke sfeer te creëren. Die niet KVLT proberen te zijn, maar daardoor wel echt duistere muziek maken.

Planet AIDS - Lekkere naam trouwens, zeker weer een depressieve nihilist die geen last van aids heeft - is een eenmans-project waarbij de wortels in de Black Metal zitten, maar waarbij de muziek toch even een stapje verder gaat. Beangstigend geschreeuw en gekerm welke wordt vergezeld door zwaare industrialbeats en daarbij industrieel gitaarwerk. De productie is niet al te goed en de muziek is niet al te hard, maar het komt des te harder aan. De muziek kan je opdelen in 3 stukken, het eerste stuk bevat bovengenoemde elementen [tot 9 minuut 30], bij de tweede veranderd de beat wat waarbij deze wat meer distortion heeft en het laatste stuk is uptempo[tot ongeveer 18 minuten], en op het laatste stuk valt de muziek weg en gaat het over in wat industriële ambient waarbij de nihilist nog steeds zijn worden uitkermt.

De muziek is erg indrukwekkend, maar je moet het niet al te vaak luisteren, want dan gaat de beklemmende sfeer je gewoon worden en verliest het gewoon al zijn kracht. Het laatste deel van de muziek deed me een klein beetje aan de eerste release van Stalaggh denken, alhoewel het gekerm hier, in tegenstelling van Stalaggh, niet willekeurig is. Helaas is dit wel het minste deel van de muziek omdat de muziek hier niet echt heel indrukwekkend is.