The Dillards - Wheatstraw Suite (1968)
mijn stem
21 stemmen
Verenigde Staten
Country / Rock
Label: Elektra
-
I'll Fly Away (0:38)
-
Nobody Knows (2:14)
-
Hey Boys (2:30)
-
The Biggest Whatever (2:08)
-
Listen to the Sound (2:37)
-
Little Pete (2:00)
-
Reason to Believe (2:24)
-
Single Saddle (1:20)
-
I've Just Seen Her Face (2:00)
-
Lemon Chimes (3:15)
-
Don't You Cry (1:51)
-
Bending the Strings (2:15)
-
She Sang Hymes Out of Tune (2:35)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 3 mei 2016, 18:22 uur
Nog geen enkele bijdrage. Dan trap ik af.
Een koerswijziging t.o.v. de vorige drie albums. De klassieke bluegrass opstelling van gitaar, banjo en contrabas aangevuld met viool, mandoline of dobro werd uitgebreid met electrisch versterkte instrumenten zoals bas en gitaar. Ook werden drums toegevoegd en hier en daar een compleet orkest. Een ware revolutie in conservatieve blue grass kringen maar een stap in de richting van wat uiteindelijk country rock zou gaan worden. Ook de keuze van het materiaal was voor die tijd gedurfd. Naast zelf geschreven tracks bestond de keuze van covers uit composities van Lennon & McCartney en Tim Hardin. Naar mijn mening net zo goed als Sweetheart Of The Rodeo van The Byrds, The Gilded Palace Of Sin van The Flying Burrito Brothers en het vroege werk van Poco.
En naar mijn mening ook net zo genietbaar als Bradley's Barn van The Beau Brummels.
Doug Dillard had The Dillards al verlaten om met Gene Clark The Fantastic Expedition Of Dillard & Clark op te nemen. Allemaal mijlpalen.
Een koerswijziging t.o.v. de vorige drie albums. De klassieke bluegrass opstelling van gitaar, banjo en contrabas aangevuld met viool, mandoline of dobro werd uitgebreid met electrisch versterkte instrumenten zoals bas en gitaar. Ook werden drums toegevoegd en hier en daar een compleet orkest. Een ware revolutie in conservatieve blue grass kringen maar een stap in de richting van wat uiteindelijk country rock zou gaan worden. Ook de keuze van het materiaal was voor die tijd gedurfd. Naast zelf geschreven tracks bestond de keuze van covers uit composities van Lennon & McCartney en Tim Hardin. Naar mijn mening net zo goed als Sweetheart Of The Rodeo van The Byrds, The Gilded Palace Of Sin van The Flying Burrito Brothers en het vroege werk van Poco.
En naar mijn mening ook net zo genietbaar als Bradley's Barn van The Beau Brummels.
Doug Dillard had The Dillards al verlaten om met Gene Clark The Fantastic Expedition Of Dillard & Clark op te nemen. Allemaal mijlpalen.
1
buizen
geplaatst: 3 mei 2016, 18:38 uur
Wat weet jij toch veel over albums/bands uit die 'wat oudere periode', nlkink.
Mooi om te lezen.
Soms lijdt het zelfs tot een spontane zoektocht op Spotify.
Mooi om te lezen.
Soms lijdt het zelfs tot een spontane zoektocht op Spotify.
* denotes required fields.
* denotes required fields.