Peter Frampton - Shine On (1992)
Alternatieve titel: A Collection
mijn stem
6 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: A&M
-
Wind of Change (3:04)
-
It's a Plain Shame (3:12)
-
Jumping Jack Flash (5:18)
-
All I Want to Be (Is by Your Side) (6:31)
-
The Lodger (5:43)
-
I Got My Eyes on You (4:27)
-
All Night Long (3:16)
-
Lines on My Face (4:50)
-
Don't Fade Away (4:39)
-
I Wanna Go to the Sun (7:26)
-
Baby (Somethin's Happening) (4:44)
-
Nowhere's Too Far (For My Baby) (4:19)
-
Nassau / Baby, I Love Your Way (5:51)
-
The Crying Clown (4:05)
-
Penny for Your Thoughts (1:27)
-
(I'll Give You) Money (4:36)
-
Show Me the Way (4:40)
-
Shine On (3:42)
-
Do You Feel Like We Do (13:56)
-
I'm in You (4:11)
-
(Putting My) Heart on the Line (3:42)
-
Signed, Sealed, Delivered (I'm Yours) (3:49)
-
I Can't Stand It No More (4:14)
-
Breaking All the Rules (7:06)
-
Theme from Nivram (3:06)
-
Lying (4:14)
-
More Ways Than One (5:30)
-
Holding on to You (4:14)
-
The Bigger They Come (4:10)
-
I Won't Let You Down (4:28)
Links
Spotify
0
geplaatst: 28 januari 2013, 16:10 uur
Een prima overzicht van Frampton zijn loopbaan. Al moet ik erbij vertellen dat ik buiten deze en Comes Alive geen plaatwerk van hem bezit. Een loopbaan die na Frampton Comes Alive natuurlijk als een anvil naar beneden is gedonderd. En niet zo'n beetje ook. Comes Alive staat hier op een nummer na ook geheel op. Alleen Doobie Wah ontbreekt.
Frampton is muzikaal gezien nooit ver van zijn begin periode verwijderd gebleven. Alles is min of meer bij hetzelvde gebleven. Ja ok zijn stem is iets lager geworden. Een aantal nummers zijn mij te zoutloos en te lief of te Amerikaans. Een tikkeltje vreemd vind ik dit wel. Want live weet hij uitstekende rock te produceren. Studio heeft hij zijn live feel maar zelden weten te benaderen. Zeg maar gerust nooit. De nummers die niet op zijn live plaat zijn veschenen zijn wat mij betreft over het algemeen ook wel zwakker te noemen. Met hier en daar een uitzondering.
Ach aardige verzamelaar. Maar heb je Comes Alive in huis dan lijkt dat mij ook wel genoeg.
Frampton is muzikaal gezien nooit ver van zijn begin periode verwijderd gebleven. Alles is min of meer bij hetzelvde gebleven. Ja ok zijn stem is iets lager geworden. Een aantal nummers zijn mij te zoutloos en te lief of te Amerikaans. Een tikkeltje vreemd vind ik dit wel. Want live weet hij uitstekende rock te produceren. Studio heeft hij zijn live feel maar zelden weten te benaderen. Zeg maar gerust nooit. De nummers die niet op zijn live plaat zijn veschenen zijn wat mij betreft over het algemeen ook wel zwakker te noemen. Met hier en daar een uitzondering.
Ach aardige verzamelaar. Maar heb je Comes Alive in huis dan lijkt dat mij ook wel genoeg.
* denotes required fields.
* denotes required fields.