Frida Hyvönen - Silence Is Wild (2008)

Op de één of andere manier staat dat volgeproduceerde, bombastische geluid een beetje tegen. Erg zonde van haar prachtige stem. Het eerste en laatste nummer vind ik overigens wél erg mooi. Misschien kan ik nog door die productie en instrumentatie luisteren, zodat ik in elk geval de liedjes hoor. Haar talent als liedjesschrijver is onmiskenbaar, maar haar eerste plaat blijft toch mijn favoriet.

In een Zweedse, vertrouwingswekkend gesorteerde platenzaak stond deze CD op van die charmante A4 printjes bij kassa en luisterhoek als nummer 1 over 2008 genoteerd. Nog vóór Fleet Foxes ... wellicht een gevalletje 'koopt vaderlandse waar dan steunen wij elkaar' maar mede door die curieuze hoes was mijn belangstelling gewekt. Ik kocht 'm zonder te luisteren, je moet in het leven onverwachte meevallers mogelijk maken.

Het werd zeker een meevaller, Silence is Wild is een plaat die alle kanten opschiet. In de post hierboven lees ik dat de dame beter tot haar recht zou komen met sobere piano en zang, maar met zo'n misthoorn van een stem kun je gerust drie orkesten achter je hebben. Frida beschikt over een helder en zelfverzekerd stemgeluid waar ze heel veel mee kan. Geen aarzeling of valse noot te bekennen op deze plaat en ik vermoed dat ze ook nooit een valse noot zal laten klinken. En over die bombastische setting ... wat mij betreft had er hier en daar nog wel een schepje bovenop gekund. Met zo'n stem hoef je niet plaat na plaat als een vogeltje achter je piano weg te kruipen, bring the noise !

Het hierboven gememoreerde erg sterke en kleffe openingsnummer is al rijkelijk gearrangeerd compleet met Zweedse castagnettes en een krakend orgeltje, het aansluitende Enemy Within galmt werkelijk prachtig weldadig. Frida zingt hier het universum toe. Ik moest hierbij beurtelings denken aan de manier waarop het latere werk van Leonard Cohen is vastgelegd (die dameskoortjes) of aan Marc Almond die dat theatrale ook zo goed beheerst. Dit zou ze in duet met Jarvis Cocker moeten doen, met Scott Walker aan de knoppen. De plaat is enorm gevariëerd, maar groter dan tussen de nummers Scandinavian Blond en December worden de contrasten niet (kan ook niet). De eerste is een misplaatste, treiterige rocker waarvan ik vermoed dat ie er opzettelijk tussen gezet is. Goed zo, behaagzieke artiesten zijn er al veel te veel in entertainia. Het schijnt dat haar werk volledig autobiografisch is en dan vormt de bekentenis uit Scandinavian Blonde een schrille tegenstelling met het breekbare December (hier wel slechts zang en piano). Openhartiger lijkt nauwelijks mogelijk in een song, toch gaat ze in Why Do You Love Me So Much opnieuw minstens zo diep.

Naar ik begrepen heb is de voorganger 'Until Death Comes' volledig zang en piano, maar die laat ik vooralsnog voor wat ie is. Silence is Wild houdt me nog wel even bezig.

Na genoemde opmerkingen en persoonlijke tip van dix was ik wel heel erg benieuwd naar deze voor mij totaal onbekende artiest.
Heel kort gezegd kan ik zeggen prima te hebben genoten van dit album alhoewel ik me soms afvroeg of ik wel naar het goede heb zitten luisteren want ik herkende toch niet zo veel in wat dix noemde.
Een minpuntje voor mij is dat het op mij juist overkwam als een geheel en ik het uiteenlopende juist een beetje gemist heb. Normaal geen probleem maar hier werd het bijna een beetje saai op den duur en begon het op een truukje te lijken.
Haar stem is zeker niet verkeerd maar ik kreeg er soms een heel vreemde associate bij.... namelijk Bonnie Tyler die soms ook op deze (geforceerde) wijze overkomt op mij. Misschien had ik ook een te hoge verwachting qua cabaretesque gehalte die hier niet zo groot is als ik misschien gehoopt had.
Misschien is het zeer noodzakelijk om dit op andere tijdstippen uit te proberen en in andere moods. Desondanks heeft ze me voldoende weten te boeien om het niet bij een eenmailig avontuur te laten.

Bonnie Tyler is die al gerehabiliteerd ? [*] naarstig op zoek naar enige credibility [/*]

In schuurpapiertermen is dat wel het verschil tussen korreltje 80 en korreltje 1000, maar ik begrijp je punt. Oh wacht, daar speelde Arab Strap regelmatig een cover van. Ja, Bonnie Tyler, waarom ook niet ?

Dat verklaart veel. Het latere werk van Cohen vind ik ook te veel te vol wat betreft de orkestratie. Ook bij hem heb ik liever alleen een akoestische gitaar.

Op die eerste plaat van Frida komen overigens nog wel een aantal andere instrumenten voor, maar niet zo nadrukkelijk. Ik kan alleen dat grootse, bombastische gebaar niet goed hebben. Krijg ik een beetje een Titanic/Barbara Streisand - gevoel van.

Wat is dit toch een subliem album. Een geweldige afwisseling van vrolijke, vlottere nummers (Birds) en wat ingetogenere nummers (Science), met plaatselijk een gezonde dosis bombasme (Oh Shanghai). Frida heeft niet zo'n super-gepolijste, honingzachte stem als Katie Melua of Norah Jones, maar een wat scherper, unieker stemgeluid. Zeker bij Enemy Within en Science komt haar stem geweldig tot zijn recht. Het gaat door merg en been, prachtig gewoon. Scandinavian Blonde is een wat vreemde eend in de bijt, die sla ik altijd maar over. Niettemin is dit album nr. 1 in m'n top 10.