The Telescopes - The Telescopes (1992)

Nog niet geluisterd, maar dit is muziek uit het Shoegaze-genre a la My Bloody Valentine...

Klopt, maar zeker geen topper in dat genre.

Hun EP Celeste van drie jaar eerder (uitgebracht op Creation) is een stuk beter

Te zweverig album, slechts 2*, namelijk voor de 2 uitschieters, High on Fire en Flying.
Goede herinneringen aan. Pil in je mik en uit je plaat gaan!

And is mijn favoriet
zo spacend...

Dit album verdient een zware herwaardering! Ik durf wel te zeggen dat dit een zwaar onderschat meesterwerk is. MuMe-leden geef ze aub een kans om uit de obscuriteit te geraken.

Een reden voor deze obscuriteit kan zijn dat dit album, zoals in de reacties hierboven, zonder pardon in de hoofdmoot van shoegazing geplaatst wordt. Het is eerder een album dat raakt aan Slowdive, My Bloody Valentine en andere 'echte' shoegazers. Maar dit album heeft iets heel eigens waardoor het binnen meerdere stijlen te plaatsen valt.

Zeker is een neo-psychedelische invloed te horen van Spacemen 3 en Galaxie 500, soms krijg ik associaties met The Velvet Underground en andere psychedelische 60s/70s bands. De reden hiervoor is dat de 'wall of sound' slechts maar soms flink doorkomt. Veel vaker is dit album meer 'jazzy' qua ritmesectie en veel transparanter qua instrumentale lagen (de gitaar is dan weer helder, dan weer distorted, dan weer uitermate spacey).

Een grote variatie van songs, een werkelijk schitterende productie (de belletjes, tamboerijn, shakers kraken uit je speakers) en de werkelijk prachtige composities maken dit echt een essentiële plaat binnen de jaren '90 pre-brit pop underground-scene. Naar mijn mening is dit geen 'shoegaze', maar een mix van 'dream pop', 'neo-psychedelica' en 'experimental rock'.

Favorieten: High On Fire, You Set My Soul, Spaceships

PS. Ik heb de heruitgebrachte versie uit 2004 'Untitled Second' met twee bonustracks. Ik weet niet hoe het origineel klinkt, maar deze is qua mastering uitermate genietbaar.

Zo totaal anders dan het debuut. Het eerste is hard en noisy. Dit album is weer heel ingetogen, soms ook bijna jazzy. Dan weer een heel spacy sound. Heerlijk album. De opvolger is weer heel psychedelisch... maar daar moest je weer 10 jaar op wachten. Het was de moeite waard.

Ik vind dit album echt heel goed in elkaar zitten. Ook de volgorde van de songs en de overgangen van de songs. Ik heb dit album destijds wel behoorlijk grijs gedraaid.

In een oceaan van geluiden, waar de golven van de Britse muziekindustrie aan de kusten van het alternatieve genre breken, daar vindt men 'The Telescopes', een band wiens naam resoneert met een echo uit het verleden. Hun album uit 1992, eveneens getiteld 'The Telescopes' (ook wel #Untitled Second) , biedt een reis door het muzikale spectrum dat verder reikt dan de shoegaze horizonten waarvoor ze veelal bekend stonden. Voor mij is het eerder spacerock/noiserock album met een psychedelisch sausje. Hieronder ontrafel ik het web van klanken, nummer voor nummer, door de lens van persoonlijke interpretatie, gewapend met een taal die de monotonie trotseert.

De aanvang, 'Splashdown', manifesteert zich niet als de sterke stroming die men zou verwachten van een shoegaze band, maar eerder als een kabbelend beekje in de indiepop landschappen. Hoewel het de luisteraar niet volledig in zijn greep houdt, vormt het een aangename introductie. Vervolgens, 'High on Fire' dat ontvlamt met een zekere vurigheid, een passie die de voorganger ontbeerde. Dit nummer spreekt tot de ziel met een kracht die de essentie van muzikale toewijding belichaamt.

'You Set My Soul' lijkt een ballade te zijn, ver verwijderd van de shoegaze wortels, maar het slaagt erin de luisteraar te raken met zijn sierlijke melodie. 'Spaceships' daarentegen, neemt ons mee op een kosmische reis, zwevend op noten die de zwaartekracht tarten, terwijl 'The Presence of Your Grace' start in een serene stilte, die zich langzaam ontvouwt tot een melodie zo zoet dat het de lucht lijkt te parfumeren.

Zom komen we aan bij 'And,' lekker korte titel maar wel een diepgaand nummer, waarvan de bijzondere atmosfeer uitnodigt tot introspectie. 'Flying' markeert de eerste echte duik in shoegaze, een geluid dat herinnert aan de band Ride, een welkome terugkeer naar de fundamenten van het genre.. 'Yeah', mist de inspiratie die de voorgaande tracks kenmerkt, waardoor het een wat ongeïnspireerde indruk achterlaat.

'Ocean Drive' brengt beelden van Los Angeles naar voren, maar ondanks zijn geografische inspiratie, mist het de diepgang en blijft het achter bij de verwachtingen, hoewel het tegen het einde toch enigszins herstelt. 'Please Tell Mother' keert terug naar de shoegaze, maar overtuigt in eerste instantie niet volledig, hoewel het slotakkoord enige verlossing biedt.

'To the Shore' biedt een gematigde ervaring, die niet geheel teleurstelt noch imponeert. 'Dnaanb', daarentegen, lijkt een auditieve anomalie, een experiment dat eerder vervreemdt dan verrijkt. Afsluitend, 'Tornado', dat dient als een krachtige epiloog, die de luisteraar uiteindelijk weer terugbrengt naar de shoegaze oevers, als een herinnering aan de band's vermogen om te betoveren.

Zo ontvouwt zich 'The Telescopes', een album dat balanceert op de rand van shoegaze en indie rock, waarbij elk nummer een eigen verhaal vertelt. Een sonische reis die, ondanks zijn onregelmatigheden, bewijst dat muziek een veld is rijp met eindeloze mogelijkheden, klaar om verkend te worden door diegenen die durven te luisteren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl