Gene Clark & Carla Olson - So Rebellious a Lover (1987)

Het ging over het algemeen niet best met de carrière van ex-Byrd Gene Clark in de jaren '80. Er was geen interesse meer van grote labels. Zijn eerste album in 7 jaar, Firebyrd (1984), werd nauwelijks opgemerkt en omdat er toch brood op de tafel moest komen zette hij zijn eigen Byrds-tributeband op met andere grote namen uit vervlogen tijden (o.a. Rick Danko van The Band, ex-Burrito Brother/Firefall Rick Roberts, ex-Beach Boy Blondie Chaplin en ex-Byrds-drummer Michael Clarke).
Dat was een puur nostalgische trip, maar daarnaast timmerde hij nog steeds flink aan de weg als songschrijver, en was hij tevens een duo opgestart met ex-Textones zangeres Carla Olson. Het kleine label Razor & Tie bracht hun gezamenlijke album So Rebellious a Lover uit in 1986; in 1987 vervolgens opgepikt door Demon. Het bevat tijdloze, melancholieke alt-country, niet gehinderd door vervelende 80s-productie die veel albums uit deze periode zo kenmerkt.
Vreemd is dat er zo weinig Clark-songs opstaan (vreemd, want ook toen al bestonden er vele nooit uitgebrachte Gene Clark-nummers) en zoveel covers, maar het is wel een fraai geheel, en in de vorm van Gypsy Rider staat er wel meteen één van Clark's prachtigste nummers op deze plaat. Van Carla Olson's keelstem moet je wel houden; ik vind ze prima bij elkaar passen.

Het album was een bescheiden succes en voor Gene Clark voldoende reden om de wat banale Byrds-tribute vaarwel te zeggen (drummer Michael Clarke ging doodleuk verder, zonder tribute, maar echt onder de Byrds-naam, een trieste voetnoot in de Byrdshistorie). Er was steeds sprake van een tweede duo-album, maar dit is er nooit van gekomen, ondanks dat Clark en Olson bleven optreden - totdat Gene Clark op 24 mei 1991 voorgoed uitvloog.

Ook aan te bevelen: Silhouetted In Light, een posthume live-CD uit 1992 met opnamen van twee jaar daarvoor (werd later onderdeel van de vorig jaar verschenen dubbel-CD In Concert).
4****

Daar valt weinig meer aan toe te voegen, maar ik moet toch nog wel even kwijt dat ik Del Gato ( wat hij samen met zijn broer schreef ) ook een geweldig nummer vind wat zo tussen zijn beste nummers ever past.

De Clark bonus tracks op de Fuel release ( waarvan de tracklisting hier gebruikt is ) werden een jaar eerder in dezelfde roots modus opgenomen en hebben als voordeel dat Olson alleen maar als aanvullend element aanwezig is. Buiten een geweldige cover van Phil Ochs' Changes zijn ook Day For Night, Lover's Turnaround en Joker's Are Wild meer dan prima songs. De Olson bonus Broken Hearts daarentegen is niet om aan te horen door de valse zang maar is gelukkig het laatste nummer dussuhhhh ......

De stemmen van Gene Clark en Carlo Olson passen erg goed bij elkaar. Mooie duetten! Vooral Changes en Don't it make you wanna go home tonight.

Een stuk beter dan Firebyrd, maar nog steeds niet de absolute top. Hoewel de productie mij nog steeds iets te gepolijst in de oren klinkt is het op deze plaat niet storend meer.

Wat mij vooral stoort is Carla Olson. Ik riskeer liever geen ban, dus laat ik het er op houden dat ze niet erg vrouwelijk klinkt.... De fluthoes (bijna net zo slecht als die van Firebyrd) bevestigt dat trouwens...

Toch staan hier schitterende nummers op: 'Gypsy Rider', 'Fair and Tender Ladies' en 'I'm Your Toy'.

De weg naar boven was duidelijk gevonden, maar helaas mocht er geen vervolg meer komen......

Er is nog wel een live cd uitgebracht met nog wat nieuwe nummers. Het is een dubbel cd. 1 cd met live opnames van Gene Clark solo, beroerde kwaliteit en 1 cd samen met Carla Olson. Kwaliteit van die cd is iets beter, maar houdt te wensen over. Ik bezit deze cd wel, maar draai het eigenlijk nooit. Hij is te bestellen bij bol.com.

Je bent niet de enige hoor Stijn. Ze zaten toevallig bij hetzelfde management. Denk niet dat deze combi er anders gekomen was. Wat we dan weer aan de plus kant moeten noteren is dat ze met haar band wel een vast framwerk voor Gene neerzette waardoor die opeens weer eens wat meer gestruktureerd te werk kon gaan. Ik vind dit echt zijn beste post-70s album.

Fluthoes ja, maar wel een foto uit de periode zelf in plaats van weer een oude foto uit z'n Byrds dagen zoals op Firebyrd .........

Ik ben het niet eens wat betreft Cara Olson. Ik vind dat ze overtuigt met "The Drifter" en "Every Angel in Heaven". Haar stem klinkt overtuigend, en die nummers zitten goed in elkaar. Natuurlijk heeft ze niet het talent van Gene Clark, maar ik vind de samenwerking goed uitpakken op dit album.

Over het algemeen genomen is dit een redelijk goed album met een paar prachtige nummers. Helaas vind ik de solonummers van Carla Olson niet overtuigen, maar samen met Gene Clark valt het wel mee.
Gypsy Rider, Fair and tender ladies, I'm your toy zijn topnummers!

Ik vind het stiekem jammer dat Carla Olson mee doet, of zo'n grote rol speelt. Ik vind haar stem prima om naar te lusiteren, maar kom hier toch eigenlijk voor Gene Clark. Haar stem is dusdanig kenmerkend dat het ook wel een beetje overheerst.

Dat terwijl de Clark nummers onwaarschijnlijk sterk zijn, zeker na de demise op 'Firebyrd' uit '84.
De nummers klinken een stuk tijdlozer dan de nummers op Firebyrd en hebben vuur, zoals dat op Roadmaster en No Other ook was.
Dat laat direct ook horen dat de nummers op Firebyrd op een breed publiek waren gefocused, relatief plat gemixed en hap klaar voor het radio publiek; de plaat werd alleen niet opgepikt.

Clark schrijft hier weer mooie nummers en zingt ze ook vol overtuiging en vind ik het erg jammer dat er geen echt vervolg meer is gekomen, want zoals stijn zegt: De weg omhoog was gevonden.

Om terug te komen op Carla Olson, zonder haar had er misschien wel geen plaat meer gekomen... alsof Clark geen plaat meer mocht maken... treurig dat er zo weinig belangstelling was voor deze man.

Heb mede door de diverse berichten hierboven lang gewacht met de aanschaf van de CD maar toen ik zo'n beetje alles al had heb ik 'm uiteindelijk toch maar aangeschaft. En het valt me niks tegen. Carla Olson's kopstem moet je van houden, maar in combinatie met Gene Clark zeker niet onaangenaam. Gene's stem is nog als vanouds, maar door zijn levensstijl had hij een slecht gebit en chronisch ontstoken tandvlees waardoor hij af en toe sliste.
Favorieten zijn Gypsy Rider en Del Gato, maar eigenlijk is het hele album lekker consistent. Een echt voorbeeld van hoe een met beperkt budget opgenomen album goed kan uitpakken. Heb her en der gelezen dat het album wordt gezien als de start van de Alt country beweging. Een mooi resultaat.

Ducoz zegt het precies goed:

Jammer dus dat Carla Olson's stemgeluid af en toe roet in het eten gooit; bijvoorbeeld haar vibrato op The Drifter vind ik ontsierend. Daar staan gelukkig een paar prachtnummers tegenover waarop Gene Clark solo is te horen: het indringende Gypsy Rider (met waarschijnlijk autobiografische elementen), Fair and Tender Ladies en vooral de afsluiter Lovers Turnaround zijn prachtig. Toch ontbreekt de magie van zijn albums uit de periode tot en met 1974 - maar No Other en White Light zijn dan ook bijna niet te evenaren.

Ter aanvulling op mijn bijdrage van 8 juli 2017 wil ik opmerken dat de bonus tracks 12 tot en met 16 een werkelijk voortreffelijke aanvulling op het album zijn. De tracks 13 tot en met 16 zijn met The Textones opgenomen in 1985 met een bescheiden rol voor Carla Olson in de achtergrondzang en track 12 is afkomstig van een Phil Ochs tribute album. Alleen het door Carla Olson gezongen Broken Hearts And Broken Dreams is een miskleun van jewelste. Dat Gene Clark de achtergrondvocalen doet is geen excuus voor het toevoegen van deze draak.