Neal Morse - Lifeline (2008)

tis gelukt, hij staat op MuMe Dan ook maar als eerste wat roepen over deze plaat.

Om maar met de deur in huis te vallen; ik vindt hem niet zo sterk als zijn vorige plaat 'Sola Scriptura'. Daar werd een wat stevigere (Paul Gilbert!! ) koers gevaren die mij erg beviel, deze cd is wat dat betreft terug naar af.
Gelukkig blijft er nog zat te genieten over, met name het titelnummer, So Many Roads en Fly High zijn pareltjes.

The Way Home is me toch te saai, en vooral te zeikerig. God's Love is weer zo'n draak van een reli-ballad, waarvan er op elk Morse album een van vertegenwoordigt schijnt te moeten zijn. Skippen die handel.
Leviathan is een redelijk geslaagde poging om de humor terug te brengen in de muziek, de Spock's Beard's way!

Children of the Chosen is een erg radio-vriendelijk liedje met een refrein dat niet uit je hoofd te krijgen is. Prima nummer.

Conclusie; Neal gaat nog steeds lekker

Wat vooral anders is deze keer is dat het geen conceptplaat is maar een losse verzameling liedjes waarvan de meeste zelfs "normale" pop/rock tijden klokken. De muziek is overigens als vanouds.

de muziek is zeker als vanouds, maar je moet jezelf dwingen om niet teveel naar de teksten te luisteren, jezus, daar word je een partij moe van.
verder wel weer een aardige plaat van meneer morse, die nog steeds gezegend (begin ik ook al) is met een bijzonder prettige zangstem (luister maar eens naar fly high).

godspeed.

Moeilijk dit album...Laten we het houden op 1 stap achteruit t.o.v. Sola scriptura. Voor mij is 'So many roads' de parel van dit album, qua structuur enigszins gelijk aan de The Door op Sola Scriptura, echter helaas wat minder heavy en wat meer 'praise talk´. Jammer dat ook Neal de beroerde manier waarop gospelartiesten hun teksten 'in' de muziek leggen hier en daar overneemt.

Wel leuk om weer hier en daar wat Spock´s beard achtige sounds te horen.

Bij mij slaat de vonk ook (nog) niet over. Zelfs niet bij de epic! Terwijl Sola Scriptura mij direct bij de strot had. Vooral de rustige stukken daarop zijn van een onaardse schoonheid. Lifeline is veel EO-eriger dan zijn andere werk. Het begint me nu voor het eerst een beetje tegen te staan. De bonusdisc is wel aardig trouwens. Wat dacht je van een heavy metal cover van Crazy horses! Volgens mij zingt Mike hier zelfs op! Zou Portnoy ook zo in de Heer zijn?

nee geenszins, de enige waar Portnoy echt geloof in heeft is Morse

Ik had Neil altijd heel hoog zitten. Als voorman van Spock's Beard en sinds hij solo de Heer predikt, stond hij altijd garant voor hoogwaardige prog. Voor zijn onvoorwaardelijke liefde voor de Heer, had ik nog steeds alle respect, tot nu !!
De albums vanaf Testimony tot Sola Scripura hadden muzikaal een opwaartse lijn, tot nu !!
Muzikaal grijpt hij terug op Testimony, Transatlantic en SB. De melodiën op dit album hebben we al een keer gehoord en is weinig vernieuwend. Na een paar keer luisteren is er geen blijven hangen.
Maar wat me het meeste ergert is het expliciete gepreek op dit album, veel meer dan vorige albums. Volgens de heer Morse leeft iedereen, die de Heer nog niet gevonden heeft, een doelloos leven. Luister maar een naar 'The humdrum life'.
De tijd dat ik ongehoord, een album van Neil zal aanschaffen is voorbij. Ik heb zowiezo moeite met mensen die anderen niet respecteren, vanwege hun levensvisie.

Bonusdisc is leuker dan het hoofdmaal.

Matig album, maar ja dat komt ook omdat hij constant van die
ontzettend goede albums aflevert dat er dan vanzelf eens een mindere tussen komt zitten.

Kon deze jaren lang niet kopen en vandaag was hij binnen na lange tijd bij de winkel. Een mooie dubbbelaar met een extra bonus disc.
niet zo goed als testimony 1 en 2 maar dat kan ook niet anders met het topwerk wat hij levert.
Zelden een artiest gezien met zo'n gehalte.

En de nieuwe komt dit jaar nog uit, heb ik vernomen via de Inner Circle nieuwsbrief. Titel is 'Momentum', geen conceptalbum en weer o.a. een lange epic à la Seeds of Gold.

Smullennnn!

Tracks 2-5 zijn inderdaad nogal middelmatig en het 'EO-gehalte' is hoog maar de tracks 1,6,7 maken dit album toch zeer geslaagd. Het geeft uiteindelijk toch bijna 50 minuten echt luisterplezier, vandaar mijn hoge score.
Ook erg goed zijn trouwens de live vertolkingen van de tracks Lifeline en So Many Roads die staan op de Morsefest! 2017 box.