Enya - And Winter Came... (2008)

Een verkapte kerst cd van Enya. Ik heb eerlijk gezegd wel een hoog "been there, done that" gevoel bij dit plaatje.
Een paar keer hoor ik "Orinocco Flow" weer voorbij komen en een aantal numers klinken mij iets te bekend in de oren.
Ook gezien "Amarantine" er al eens een kerst cd`tje bij heeft gehad, hoeft dit voor mij niet zo.

Maar het is voor de sfeer absoluut een fijn plaatje. Misschien dat ik deze met kerst nog een keer opzet. (of het wordt de tegenhanger van Enya, Loreena Mckennitt, die heeft ook net zo`n kerstding uit.)

Tja, Enya zit muzikaal gezien al 15 jaar vast. Het zijn vooral veilige albums. Ze wijkt totaal niet af van haar paadje en er zullen mensen zijn die dat wel kunnen waarderen. Ik ben al lang een beetje Enya-moe, alleen Amarantine kan me nog boeien, de rest heb ik al lang gehad.

Dit cd krijgt een gemiddelde 3 sterren.
Het possitieve aan deze cd:
- Het is een cd dat je wel het wintergevoel geeft
- Het is zeer kalmerend

Het negatieve aan deze cd:
- Zoals platedraaier al zegt, "been there, done that"

Enya is toch van die kitscherige Ierse folk?

Nou, kitscherig zou ik het niet willen noemen. Het geluid uit de stal van Clannad staat toch wel geheel op zichzelf. Maar zoals hier al is aangegeven; het voegt weinig toe aan wat Enya door de jaren heen allemaal al heeft gedaan. Het blijft ontegenzeggelijk hoogstaande kwaliteit en vlekkeloos uitgevoerd maar het wordt allemaal wel teveel van hetzelfde. Een uitschieter vormt het swingende My My Time Flies met een heuse gitaarsolo. Toch is dit zondermeer een prachtig sfeervol schijfje voor de decembermaand met de bekende vervoerende etherische stemmingsmuziek. Je moet er gewoon van houden.

Nee, kitsh zou ik dit ook niet willen noemen daar voor zit er nog te veel gevoel in. Wel is het zo dat Enya wat in herhaling valt. Vergelijk het maar met de rockband Status Quo die naast de hits Pictures of Matchstick Men en You're in the Army Now min of meer hetzelfde heeft geklonken.

Dit zelfde geldt nu ook min of meer voor Enya op dit album And Winter Came.... Het is een bepaalde lijn die ook op haar voorganges heeft geklonken. "Is dat erg?" Is dan een logische vraag. Nee, in eerste instantie moet je niet ineens gaan verwachten dat Enya met House of zware rock op de proppen komt. Wel zou het allemaal wel wat minder braaf mogen. Of anders gesteld een andere vorm van instrumentatie.

Wel moet gezegd worden dat dit album een goed alternatief is voor het door de jaren heen grijs gedraaide White Christmas van Bing Crosby. Daar is dit album van Enya ook voor bedoeld heb ik zo het idee. Het is wellicht niet de beste die ze gemaakt heeft, maar om dat de muziek hier op seizoensgebonden is dat niet zo erg. Tijdens de kerst lekker veel draaien en daarna met de andere kerstspullen mee de zolder op, om het vervolgens een jaar later opnieuw in de cd-speler te stoppen. In de overige tijd zijn daar haar andere albums die voor mij meer te vertellen hebben.

Kortom; een best sfeer vol album van Enya dit And Winter Came..., maar dan echt alleen in de winter. En die gitaar op My! My! Time Flies! is echt een verassing die je alleen tijdens de kerstdagen onder de boom kan vinden.

Eigenlijk kun je elke Enya cd wel draaien met de kerst. Zoveel verschil zit er niet in. De lyrics zijn het enige wat hier is aangepast. Voor de rest weer een echte Enya ten voeten uit.

Dat ben ik met je eens. Enya is iets voor de winter. Maar dit album heeft net iets meer kerstgevoel dan haar andere platen. Desondanks toch een fraai album, laat ik duidelijk zijn.

Ik vond vroeger Enya wel redelijk goed. Nu was het een paar jaar geleden nu ik nog een album beluisterd had. Deze viel mij nu toch wat tegen. Het album valt mee

Redelijke kerst cd van Enya met aardige versies van een aantal kerst klassiekers.

Ik viste "And Winter Came... (2008)" uit een krat met dubieuze uitverkoop cd 's bij de plaatselijke Blokker. Met 50% korting betaalde ik € 3,49 aan de kassa. Lekker luisterplaatje deze kerstavond. Na de kerst ruim ik 'm een jaar op, tot de volgende kerst. Het is kitsch, maar er is wel slechtere kitsch dan dit album van Enya. 3,5***, een ruime voldoende dus.

Frozen prinses Enya komt wel erg braaf en gelikt voor de (kortste) dag op And Winter Came..., de muzikale equivalent van een digitaal haardvuur. Aardig, maar je wordt er niet warm van.