Bombardier - Violence (1999)

Jason Snel heeft een vrij unieke stijl van muziek gecreëerd. Zeker voor 1999 is het erg rauw en energiek, maar de muziek kan zich evengoed met hedendaagse elektronica wedijveren. Het album is als het ware éen groot nummer, opgedeeld in meerdere stukken. De overgangen zijn erg goed gedaan, alhoewel er hier en daar nog wat meer finetuning zou mogen.

Voilence begint donker en traag, maar al gauw gaat de muziek echt de diepte in, geholpen door harde breakbeats, smerige melodielijnen, trage tempo's, verpulverende distortion. Bij het 4de nummer komt er al de eerste melodie binnensluipen. Het is ook het eerste nummer waar er 2 lagen onafhankelijk van elkaar aan het bewegen zijn. In het 5de nummer zijn de eerste elementen van Hardcore te vinden, de beats. Natuurlijk traag, maar wel whobbelend en bobbelend. Ook word er voor het eerst een sample geïmplementeerd. Een beetje cliché horrorsample, dat wel. Naarmate het album langer duurt word het meer en meer duidelijk dat dit een Hardcore-album betreft. Nog altijd bovengemiddeld veel distortion en gebroken beats natuurlijk, maar de huppelende beats geven aan wat voor het muziek het zal zijn, alhoewel ze niet de overhand over de distortion spelen. Bij Genocide gaat de bass nog extra omhoog bij de beats, dit is hoe Hardcore hoort te klinken! helaas is het volgende nummer qua beats wat minder, of thans, in het begin. De sample is wat flauw helaas. Gelukkig weet het geluid zich op Bleed te herpakken. De beats klinken warmer, zijn misschien iets minder hard, maar wel wat whobbeliger en ze worden wat meer met de breakbeats bijgekomen. Machine bevat een ambient achtig nummer waarom "welkom To The Machine" van Pink Floyd als sample op word gebruikt. Even later komt het nummer toch ritmisch wat op gang, maar niet op via Hardcore, maar via Drum 'n' Bass. Syn is weer een uit breakbeat opgebouwd nummer met ruimte voor enkele melodie. In Heart of Darkness krijgen we eigenlijk voor het eerst met een uptemp Hardcore beat te maken. Eerst gaat het een stukje uptempo, daarna gaat het nummer whobbelend en swingend aan de slag, lekker. Ook bevat het nummer een cleane (!) melodie, die we in het volgende nummer ook terugvinden. Helaas horen we ook een paar seconden een cleane Hardcore beat, en dat maakt duidelijk waar de zwaarte van dit album ligt, op de distortion, en niet op de beats. MF heeft in het begin deze pijnlijkheid ook even, maar gaat daarna gelijk het diepe in met zijn geluid.DC bevat een sample van Atari Teenage Riot, natuurlijk wel ernstig vervormd en gedistort. Verder zijn de vocalen een stukje schreeuweriger. Chamber is een grote verassing,aangezien we hier te maken hebben met Speedcore. Het had van mij niet gehoeven (Ik heb wel extremere Speedcore dingen gehoord), maar hij laat horen dat hij er goed mee overweg kan. Het album sluit af met een donkere breakbeat a like nummer. Wat een intens album eigenlijk, pfieuw. Je kan goed horen dat het van groote invloed is geweest op latere elektronische muziek. Wat ik wel vreemd vind is dat er maar weinig muzikanten Bombardier / Jason Snell meenemen met hun referentiekader.

Onderhond, Tovenaar, John Doe, Goodfella, ik mis een stem van jullie hier. Is dit dan echt voorbijgegaan aan de meest liefhebbers van de hardere dance-muziek ?