Duncan Sheik - Humming (1998)

Zeurderige muziek.

Mooie zeurderige muziek.

Hmm, ik kan me iets voorstellen bij je opmerking Kronos (smaken verschillen immers!). Deze kerel is echter naar mijn smaak niet authentiek genoeg en wil teveel forceren. Er zijn nauwelijks pakkende melodieën en de teksten vind ik afgezaagd. Ik draaide deze toevallig net na Dave Stewart & the Spiritual Cowboys, en dat is toch effe net wat meer mijn ding!

De opvolger Phantom Moon vind ik wel beter.

Ik kende de naam via de soundtrack van The Saint (daar staat "in the absence of the sun" op), en kon deze cd voor 2 euro kopen, een gokje dus.

Singer songwriter Sheik heeft in Europa nooit voet aan de grond gekregen. In zijn thuisland de VS kent de beste man nog een redelijke populariteit. Zijn muziek, een vorm van melancholische singer songwriter pop klinkt best aardig, is niet altijd even toegankelijk maar Humming bevat een aantal fraaie melodieën. Ooit in de bioscoop hoorde ik bij de aftiteling van een film het nummer That Says It All voorbij komen en deze song zat direct in mijn kop gebeiteld. Zo kent dit schijfje nog een aantal fijne titels; Rubbed Out, het mooi gearrangeerde Alibi, het meanderende Nothing Special en het al genoemde That Says It All. Hoewel mans zeurderige stem wellicht niet elke liefhebber kan bekoren komt hij er bij mij wel mee weg. Aangezien Sheik's muziek niet altijd even toegankelijk is moet je vaak even de tijd nemen voordat zich veel moois gaat ontvouwen. Geen absolute topper maar een intrigerend plaatje is het wel.

Het is een behoorlijk gelikte mainstream sound die Sheik hier ten gehore brengt, en die bij mij eigenlijk het ene oor in en het andere oor uit gaat. Zo groot is het verschil qua sound niet met zijn debuut, maar op een of andere manier werkt dat album voor mij wél. Grote uitzondering is A Body Goes Down, wat mij betreft met enige afstand het beste nummer.