Gene Parsons - Kindling (1973)

Met zijn zeer markante kop compleet met Crosby-snor lijkt Gene Parsons, niet te verwarren met Gram Parsons (geen familie, wel óók ex-Byrds), zo uit een typische 19e-eeuwse wild-west foto te zijn gestapt.

Kindling was een prima eerste solo-album van hem. Gene Parsons was, op aandringen van de toen eveneens nieuwe gitarist Clarence White, de drummer van The Byrds vanaf eind 1968, als vervanger van kortstondig lid Kevin Kelley die op zijn beurt in de plaats was gekomen van originele drummer Michael Clarke. Als zodanig is hij te horen op de platen vanaf Dr Byrds & Mr Hyde. Daarvoor zat hij met White in countryrockgroep Nashville West.

Eigenlijk was Parsons multi-instrumentalist - niet de beste drummer ter wereld, maar uiterst behendig op diverse snaarinstrumenten, met name banjo, plus een niet onverdienstelijk songschrijver/zanger - hij was o.a. verantwoordelijk voor fraaie late-period Byrds nummers als Gunga Din en Yesterday's Train. Na onenigheid over geldzaken werd Parsons na het album Farther Along vervangen door John Guerin, maar toen was het al vrij snel over en uit voor The Byrds.

Terwijl The Byrds in 1973 op de proppen kwamen met een zeer lauw ontvangen reuniealbum gemaakt door de originele 1965/66 line-up waarna het doek echt viel, maakte Gene Parsons Kindling, met o.a. Clarence White (kort voor diens dodelijke ongeluk), Vassar Clements, Ralph Stanley, Bill Payne en Gib Guilbeau. Rustieke, laid back, antieke backporch muziek, met veel banjo, een lekker album voor de liefhebber met een handjevol uitstekende songs waaronder een prima cover van Willin' (Lowell George), dat - gezongen door Parsons - ook al op het live-repertoire van The Byrds had gestaan.

Helaas liep zijn reputatie een flinke deuk op toen Parsons zich hierna (op aandringen van een manager die de rechten op de naam bezat) voegde bij een fake line-up van The Flying Burrito Brothers met wie hij in 1975/76 de twee abominabele platen Flying Again en Airborne opnam. Hij revancheerde zich daarna enigzins met tweede solo-album Melodies. Later vormde hij een duo met zijn vrouw Meridian Green: weinig opzienbarende maar prettig in het gehoor liggende laid-back countryrock.

Gene Parsons ontwikkelde samen met Clarence White het gitaarhulpstukje, de Parsons/White Pull-String ofwel stringbender. Heden ten dage is dat zijn voornaamste bron van inkomsten, getuige zijn website www.stringbender.com vanwaaruit je Gene Parsons ook gewoon een mailtje kunt zenden.

Zijn Kindling album is - met als bonustracks relevante Byrds- en refried-Burrito-nummers - op CD verschenen als The Kindling Collection op het Sierra label, nu moeilijk verkrijgbaar. Ik meen me te herinneren dat Parsons niet al te lang geleden dit album echter zelf verkocht, dus wie weet helpt een mailtje.

4****

Bedankt voor deze geweldige recentie! Kwam Kindling wel eens tegen op het Waterlooplein en is nu heel duur te koop op NLStore.

Wat een kweekvijver van talent waren The Byrds en The Flying Burrito Brothers zeg!

In eerste instantie had ik dit soort minder bekende leden al afgeschreven, maar gelukkig kan ik daar nu op terugkomen.

Hij is geen onwijs goede drummer inderdaad, maar daar ligt de nadruk in de country-rock ook niet echt op. Door zijn beheersing van snaarinstrumenten en zijn zangtalent weet hij een sterk album af te leveren.

Een ondergesneeuwd country-rock album, maar zeker de moeite waard om te (her)ontdekken!

Momenteel ook weer beter verkrijgbaar (kroese, amazon, cdwow bijv.).

Lekker authentieke country-rockplaat. Prachtige cover van Willin', en van zo'n instrumentaal nummer als On the Spot kan ik echt blij worden.

fijne recensie en goede achtergrondinfo van user koho. hierbij 15 jaar later nog een reactie. Gene Parsons was behalve drummer van The Byrds (1968-1972) ook singer/songwriter. daarnaast speelde hij diverse snaarintrumenten o.a. banjo en gitaar en is hij een verdienstelijk zanger. het gaat te ver om "Kindling" een vergeten meesterwerkje te noemen, maar het is een alleszins genietbaar album. het is geen album van het kaliber "White Light" van Gene Clark, maar persoonlijk vind ik dat zijn collega Byrd Roger McGuinn wel mindere solo albums heeft gemaakt dan deze "Kindling". dit album doet mij qua sfeer aan het album "Petaluma" van Norman Greenbaum denken die een vergelijkbare tijdsduur (32 min) heeft, maar dat terzijde. het speelplezier spat er vanaf. het album trapt heerlijk af met het door banjo gedomineerde openingsnummer "Monument", "Willin" van Lowell George is een fijne cover en prima gezongen door Gene Parsons, "On the Spot" en "Banjo Dog" zijn fijne instrumentals. op de in "cajun" stijl uitgevoerde nummers "Take A City Bride" en "Sonic Bummer" drukt fiddler Gib Guilbeau met wie hij in een latere line-up van The Flying Burrito Brothers speelde, zijn stempel. "Drunkard's Dream" klinkt als een klassiek country nummer en is 1 van de hoogtepunten. "Back Again" sluit het album melancholiek af. er staan een paar mindere nummers op o.a. I Must Be A Tree. heb deze als The KIndling Collection kunnen aanschaffen. de 7 bonus tracks (The Byrds Era) en 4 bonus tracks (The Flying Burrito Bros. Era) met door Gene Parsons geschreven tracks voegen weinig toe.