Lighthouse - Sunny Days (1972)

Op deze plaat zet de band haar formule van vrolijke uplifting jazzrock voort. Het is weer een fijne mengelmoes van stijlen: jazzrock, funk, soul, rock, blues, psychrock, boogie en proto-disco en misschien hier en daar wat naïef en klef, maar het is gewoon lekker vrolijke niks-aan-de-hand-muziek maar met prachtige harmonieen en echt hoogstaand muzikantschap. Overigens is de jazzrock meer en meer op de achtergrond aan het raken en heeft de band intussen meer overeenkomsten met Doobie Brothers dan Chicago en Blood, Sweat & Tears.

Beneath My Woman is trouwens een prachtige soul-ballad zoals alleen de seventies deze voorradig had, met een heerlijke saxofoonsolo en echt erg mooie zang van Bobby McBride en niet te vergeten de duo-solo van de cello en viool (ongeëvenaard mooi).

Ander hoogtepunt is You Give to Me, dat begint als een ballad en dat ineens losbarst in een uptempo rocksong met eerst twee zinderende gitaarsolo's om daarna een trombonesolo en synthsolo op de luisteraar los te laten. Het is eigenlijk een dikke progrocksong, met wat hartverscheurende zang dat wat doet denken aan de zanger van If. De song eindigt weer als ballad met een eindsolo voor de trombone afgewisseld met leadgitaar. Erg fraai en overdonderend (ook wel kitcherig, maar daar houd ik wel van).

De plaat eindigt trouwens met een lekkere rockende boogyrocker.