Eve - Scorpion (2001)

Hier staan toch wel een aantal mooie nummers op, zoals de Dre producties, That's What It Is en Let Me Blow Ya Mind. Track 13 met de broeders Marley is erg mooi gedaan, een verrassing vond ik toen.

dit album vond ik gister opeens =o weer ff geluisterd en who's that girl is natuurlijk nog steeds een lekker nummer en ook cowboy is leuk maar de rest.. mhoawhh

That's what it is, Let me blow ya mind, Cowboy, Who's dat girl? en No, No, No zijn gewoon lekker.. De rest is redelijk/matig. Eve vind ik over het algemeen toch wel goed rappen.

3/3,5..ga nu toch voor de 3,5.

Destijds op een gebrand ceedeetje gehad en ach er stonden wel een paar aardige tracks op. Maar draaide het eigenlijk daarna nooit en uiteindelijk weg gedaan. Eve is ook verder uit het zicht, zoals zovelen in die business.

Oei, daar zal ‘ie achteraf vast en zeker spijt van hebben gehad dat hij deze zin publiceerde, gezien de hedendaagse status van Hill’s album. Ondertussen zijn we tien jaar verder, en het album klinkt allang niet meer zo leuk als toen. De raps van Eve zijn niet onverdienstelijk, ze blijft, denk ik, wel een van de betere vrouwelijke MC’s, maar Scorpion weergeeft tegenwoordig een gedateerd geluid. Toch staan er best nog wel een aantal fijne nummers op, met Life is so hard als één van de hoogtepunten. Dit is in dit geval niet specifiek te danken aan Eve, maar vooral aan de fantastische productie én gastbijdrage van Teena Marie, wat een stem! Verder heb je nog de twee onsterfelijke singles Who’s that girl en het deels "crossover", door Dr. Dre geproduceerde, Let me blow ya mind met -wederom- een geslaagde gastbijdrage, ditmaal van No Doubt-zangeres Gwen Stefani. Beide singles klinken (nog steeds) oké.

Andere opmerkelijke nummers zijn de Swizz Beats productie Got what you need, dat gezien zijn refrein ongetwijfeld één van de meest pakkende nummers op het album vormt, en No, no, no met Damian en Stephen Marley. De laatste heeft, zoals je wellicht al vermoed, een flinke dosis reggae, maar ook R&B-invloeden. Verder is het nummer vrij toegankelijk, en misschien is dit wel het meest hippe nummer op het album. Het klinkt bijvoorbeeld niet meer gedateerd dan de recente hit-single Miracle worker van de SuperHeavy-formatie. Ook You had me, you lost me verdient een vermelding, want dit was vroeger mijn favoriet, en dat is vooral vanwege het ene zinnetje in het refrein dat je niet zult vergeten: ”You had me / You lost me and now you want me back / You fucked around and played around / Now you are feeling sad”. Hele slechte nummers tref je hier helaas ook aan, dat zijn Gangsta bitch, Scream double R en Be me; deze drie nummers hebben niet het vermogen om er ook maar enigszins iets positiefs over te vermelden. De gastbijdrages zijn wel overwegend positief, op de dames Mashonda Tifrere, Da Brat en Trina na, en voegen met hun aandeel zelfs voor een meerwaarde. Zoals gezegd niet zo verfrissend als indertijd, maar dat is natuurlijk niet zo vreemd na tien jaar tijd. Voor af en toe blijft het een aardig album.

Voor Life is so hard een diepe