Ian Brown - Unfinished Monkey Business (1998)

Ken alleen het titel nummer in een leuke remix door DJ Shadow.

Oei, dan mis je wel een paar fijne nummers hoor. Bijvoorbeeld My Star (dat een klein hitje was op KinK Fm), Can't See Me en Corpses In Their Mouth. Niet toevallig waren dat ook de singles, geloof ik.

Volgens mij ken ik My Star wel. Om op te opvolgen. Ik hou je op de hoogte.

De singleversie van Can't See Me is overigens flink upgepitched in vergelijking met de albumversie. Wel leuke liedjes, ik moet deze CD maar 's opgraven.

Mijn favoriete Ian Brown plaat, opgenomen op een goedkoop recordertje, nog niet zo dance/elektronisch georienteerd als zn latere werk waardoor alles puurder klinkt. Z'n stem is ook nog niet zo door de mangel gehaald als op latere albums.
Sunshine bijvoorbeeld: een heerlijk akoestisch nummer, met een typische Ian Brown tekst, dat lijkt opgenomen in 1 take. Respect, Ian.

Can't See Me klinkt als een Stone Roses nummer.
Hoor hier zeker Fools Gold in terug.

Laagste gemiddelde voor Ian . Ik snap eigenlijk niet goed waarom, waarschijnlijk omdat het het eerste is na de roses. Ik vindt dit album juist een van zijn beste.

Ik ben niet bekend met Ian's solo werk, maar wel met zijn werk bij the Stone Roses. Ik moet zeggen dat hij mij hier heel aangenaam verast. Hij imiteert de Roses helemaal niet en probeert gewoon zijn eigen ding te doen. Geen enkel nummer verveelt.

4,5*

Het intro klinkt echt als zo’n muziekje waarna een gigantisch goed concert gaat beginnen.
Gejuich in de zaal als de desbetreffende artiest opkomt.
Lukt het Ian Brown hier ook?
My Star begint in ieder geval hoopvol, en de rest van The Stone Roses wordt nog niet gemist; of toch wel?
De funky basloops zijn er dus niet, net zo min als het aandrijvende ritme en het wah wah gitaarspel.
Wat komt er voor in de plaats?
Oosters klinkende muziek, waarbij ik nog het meeste aan een band als The Mission moet denken, al heb ik bij Ian Brown meer het gevoel dat het allemaal voorgeprogrammeerd uit de computer komt.
Alsof The Chemical Brothers hem een probeersel heeft gegeven; doe er mee wat je wilt.
Can’t See Me heeft wel die Madchester sound; een beetje Fools Gold en One Love van The Stone Roses, maar ook wel in de lijn van The Charlatans.
Dit zou zo een nummer kunnen zijn die op het laatst is afgevallen bij Second Coming.
Zelfs het gitaarspel is typisch The Stone Roses.
Wat volgt met Ice Cold Cube gaat meer richting de nieuwe lichting Britpop, wel een stuk duisterder dan wat we van The Stone Roses gewend waren.
Die duisternis krijgt ironisch gezien zijn vervolg in Sunshine, toch klinkt het ook wel heel erg lo-fi, zeg maar gerust als een veredelde demo.
Lions was zijn tijd aardig vooruit; een band als Radiohead zou later met dit soort experimenteel werk goed weten te scoren.
Vervolgens gaan we weer terug naar een meer zolderkamer achtig geluid, daarna weer naar The Stone Roses, en zo blijven we de rest van het album wat heen en weer stuiteren als een XTC pilletje welke eigenlijk niet de goedkeurende selectie heeft overleeft.
Ian Brown probeert aan de ene kant een eigen geluid neer te zetten, maar om financieel rond te komen, blijft hij leentjebuur spelen bij zijn oude band.
Door deze wisselingen is het helaas niet helemaal een geslaagd solo debuut te noemen.