Marnie Stern - This Is It and I Am It and You Are It and So Is That and He Is It and She Is It and It Is It and That Is That (2008)

Yeejjj wat een lange titel ,zo'n titel trekt de aandacht

Denk het....slaat ook nog eens nergens op, het is geen tommel, de trommel is rond, rond is de zon, zon is erg heet en zo is het maar net!!

Inderdaad, aandacht trekkerij, quasi geniaal achtig gedoe.

titel lijkt op een oneliner uit een slechte sitcom

Muzikaal best aardig. Clipje van de single van het vorige album. Maar eens achterna.

je moet van haar stem houden - geld dus niet voor mij. dit is haar 2de album en ik moet het nog beluisteren maar in kort: Marnie Stern is intussen een 30+ rock chick van New York die met deze "attention seeking" album titel wil CDs verkopen aan 30+ rock achtig chicks en anderen die cool willen overkomen maar het in werkelijkheid nooit echt zullen zijn! manufactured en fake zijn 2 worden die bij mij overkomen allen aan de presentation van deze album ... wordt vervolgd

Aldus sprak mr. indie credibility himself, alsof het een absolute waarheid betreft. Ik vind dit goede muziek, moet ik me nu aangesproken voelen ofzo? Wat een nare veroordelende ondertoon heeft jouw post zeg.

Later meer over de muziek, hier eerst maar eens flink op doorluisteren.

Ga ik ook maar doen .

Amen.

Btw.. ik neem een andere nummer 1

Ja, die kan écht niet hoor, Paap.

En dan nu de eerste post over de muziek op deze plaat:

Ondanks dat This Is It and I Am It and You Are It and So Is That and He Is It and She Is It and It Is It and That... verscheen op Kill Rock Stars (één van mijn favoriete labels), was ik bij het zien van de hoes bang met een dame met gitaar die kampvuurliedjes speelt te maken te krijgen. En een dame met gitaar kreeg ik, maar wat een beest van een (elektrische) gitariste is dit zeg! Dames en heren: we hebben hier te maken met een mathrockplaat. Classic rock gitaartechnieken (VEEL tapping, hammer-on's en pull-off's) worden naadloos geïntegreerd in schijnbare mathrockchaos. Samen met de drummer van Hella (liefhebbers weten genoeg en zwengelen NU hun pindakaas aan) zet ze een muur van geluid neer die, alhoewel wars van conventionele songstructuur, genoeg hooks bevat om lekker weg te luisteren. De stem van Marnie is van het type love-it-or-hate it en zal voor sommigen in de weg staan, net zoals bijvoorbeeld bij bands als Sleater-Kinney of Deerhoof.

Hier is absoluut niks manufactureds aan, we hebben hier juist te maken met een zeer oorspronkelijke artieste. Één van de origineelse platen die ik dit jaar hoorde!

Ze beheerst het instrument inderdaad prima, maar om dan elk nummer bijna exact hetzelfde te spelen is weer een beetje overdreven. Verschrikkelijk eentonig plaatje.

Ik ga hem morgen maar eens luisteren.

Helemaal mee eens. Lekker chaotisch.

Lekker fris plaatje

Gave plaat. Zach Hill (drummer) zou nog de rustigste ballad tot Math-Rock laten klinken. Je houdt er van, of niet. Ik vind het een erg gave drummer, die lekker veel onrust in de muziek brengt. Gitaar en stem sluiten daar goed op aan. Hectisch hoopje dus. leuk!
Op den duur wordt het wel een beetje hetzelfde, maar dat heb je snel met dit soort platen. Bij Hella merk ik dat ook snel. Waar het muzikaal best wat van heeft. Groot gedeelte door de drums natuurlijk, maar het heeft wel een beetje zo'n zelfde drive.

3.5* Hoger of lager kan nog.

Ik heb geen idee wie deze artieste is, de hoes ziet er leuk uit, de titel belachelijk onnozel en nietszeggend en opzettelijk zo lang gemaakt... maar is dit ook leuke muziek?
Deze titel valt me al een tijdje op bij de updates, vandaar...

Wat is dit een female singer-songwriter??

Denk niet jou ding McKenzie, je kan hem natuurlijk altijd even p'kazen. Zelf vindt ik dit een vrolijk, ongedwongen, van lekker neurotisch gitaar en drumwerk voorzien schijfje.
En over de titel zullen we het maar niet meer hebben.....

Heb Transformer een paar keer beluistert, klinkt wel lekker!

marnie stern kick lekker veel ass... een wijf met testikels, waar vindt ge dat nog!

dit plaatje verdient beter dan de 3,3 die hier momenteel staat. had u immers ooit al relatief radiovriendelijke math-rock met vrouwelijke vocalen gehord? neen toch?

lekker plaatje. intellectueel rockend, zeg maar... me likes.

Pardon?! Voor je een dergelijk bericht post is het misschien nuttig om even onderzoek te doen... Het is inderdaad een manier om aandacht te trekken, maar ik kan je tegelijk verzekeren dat dit geniaal "gedoe" is.

Zie: James Broughton - This is It

Wat deze verwijzing dan vervolgens te maken heeft met de plaat weet ik nog niet. Daarvoor zal ik eerst eens moeten luisteren.