Ron Boots - Mea Culpa (2008)

Met Mea Culpa heeft Ron Boots voor mij bewezen een talent volle componist en uitvoerder te zijn van electronische muziek. De track Mea Culpa begint wat duister, maar het wordt al snel duidelijk dat Boots een mooi muzikaal verhaal gaat vertellen. Heerlijke klanken op een aanstekelijk ritme waar een erg mooie spanningsboog in te horen is. Daarnaast wordt het stereo-beeld erg goed benut. Wat de luistersesie tot nu toe erg prettig maakt. In de eerste kleine 20 minuten is dus al een goed indruk gewekt. 08.00 Sunday Morning begint zoals ik deze dag wil beginnen. Rustig met het gevoel van niets hoeft meteen. Een fraai statig ritme op een wijds bed wat me het gevoel geeft ergens heen te gaan waar je helemaal jezelf kan worden en de stress uit je lichaam stroomt.

Mooi duister en spannend begint The Roses in My Live. Eenmaal thuis in deze heerlijke sfeer is een tekst te horen die behoorlijk filosofisch is door een man die perfect de Engelse taal beheerst. Zodra die man is uitgesproken valt op hoe mooi ruimtelijk de muziek is. Mea Culpa part II begint heel in de verte, maar al vroeg in de compositie is te horen dat er wat te wachten staat al is het nog ingetogen. Het Bolero effect zeg maar. Aan het einde heb ik dan ook het gevoel dat het Mea Culpa gehoord is.

Met belletjes in de verte begint For Does. Het geeft me het gevoel dat het vroeg in de morgen is en alles uit een diepe slaap moet komen. Daarnaast geeft het ook het gevoel dat we nog alle tijd hebben wat erg ontspannend overkomt. Quick Silver is wat dat betreft een mooi contrast te noemen. Al snel heb ik gevoel dat ik aan het planken ben op de snelweg. Als daar nog een dame op begint te zingen waan ik me in de binnenlanden van Afrika. En het ritme is erg aanstekelijk. Waardoor dit album van Ron Boots erg bijzonder en fraai tot een einde komt denk ik, maar dan volgt nog heel stiekem een instrumentale versie van The Roses in My Life wat smaakt als een extra dot slagroom op een goed gevuld gebakje.