Mono - Under the Pipal Tree (2001)

de eerste en beste plaat van mono naar mijn idee ...

ik ben zelf meer van de hardere stukken dan de langzame trage stukken (zoals GY!BE) ... en dan is dit zeker de moeite waard ...

4.5 stuks

Karelia (Opus 2) is werkelijk fe-no-me-naal!
Wat een spanningsopbouw, wat een erupties!
vooral de eerste 2 minuten vind ik een van de moosite stukjes muziek ooit...

dat vind ik van the kidnapper bell.

in - l'america - op ong. 3 minuten zitten de mooiste 25 seconden ooit gemaakt in het postrock gerne, zoveel weemoed, prachtig.

De nog beginnende mono, minder bombastisch, minder groots, en daardoor voor mij verrassend genoeg ook iets minder interessant (terwijl ik juist van kleinschaligheid houd, maar blijkbaar niet bij deze band).

Alsnog ruim voldoende, uiteraard. Want zalige muziek is het nog steeds, alleen kent het minder die grootste opzet waar ik juist zo voor gevallen ben bij deze band,.

Welke albums klinken nog grootser dan? Op de eerste 3 albums vond ik Mono erg tof, maar daarna werd het me iets te routineus allemaal.

Nuff said, extreem sterke opening van dit fenomenale album..

Toen het album uitkwam heb ik het wel een paar keer beluisterd, en toen vond ik het heel degelijk klinken, maar echter niet zo opvallend. Nu, in 2012, is voor de tweede keer mijn interesse gewekt, deze keer door de sterke titel die is blijven hangen: Under the Pipal Tree. Zo'n titel impliceert ontwaking, bevrijding, verlichting met daarin eindeloos inzicht en evenwicht. Het gaat echter niet over het doel, maar over de weg: kracht, moed, het weerstaan van verleidingen, het bedwingen van hebzucht en afkeer, het ontwikkelen van concentratie en mededogen, vanaf nu beluister ik dit eerste Mono-album als een Japans Zen-album!

Karelia (Opus 2) is zoals gezegd een heel sterke opener. Het doet je letterlijk ontwaken. Er zit een heerlijke drive in, het lijkt sterk gebaseerd te zijn op Mogwai's Mogwai Fear Satan, maar dat geeft niet. Bij de The Kidnapper Bell is het kwartje nu ook gevallen. Doet me enigszins denken aan Yasmin the Light van Explosions in the Sky. Geeft het gevoel van niet achterom kijken maar recht vooruit stevenen, met af en toe een bak gruizige herrie. Heerlijk. We kunnen er nog een postrock legende bij halen: Slint. Want Jackie Says lijkt toch wel een beetje op het type slowcore/postrock dat Slint maakte. Op Op Beach is de moed kennelijk in de schoenen gezakt, de fut opeens weg, de energie eruit, beetje jammer. Holy reset de boel, en zet met het afwisselend subtiele en overweldigende Error #9 een iets minder sterk tweede deel van het album in. Ik hoor strijkers in Human Highway, maar dat betekent niet dat ik Godspeed You Black Emperor erbij wil halen, dat is toch andere koek.

Laat ik me ook eens opnieuw verdiepen in de rest van hun discografie, het nieuwste album For My Parents en eens een live-show bijwonen!

Je kan over postrock vele dingen beweren; dat het beste al gepasseerd is en dat er maar enkele groten zijn (wat ook wel klopt) en dat de rest wat aanmoddert en kopieert. Deze Mono krijgt ook her en der het verwijt om goed te kopiëren maar bij mij klinkt het toch als een goed en mooi geheel. Wil in ieder geval op zoek naar meer van de band. Het zal me worst wezen of dit lijkt op iets van GYBE! of Explosions In The Sky; de maatstaf is steeds of het mij iets doet of niet en op dit album slaagt Mono daar best goed in.

reissue van dit meesterlijke album voor de eerste keer ooit op vinyl, te verkrijgen via temporary residence. keuze uit zwart en gelimiteerd groen marble coloured vinyl.

MONO – Under The Pipal Tree (Deluxe Vinyl Reissue) 2xLP – Temporary Residence Ltd - temporaryresidence.com

Inderdaad, origineel onder het label van Tzadik waaronder Kayo Dot's debuut ook zit. Ook deze plaat zou wel es een LP versie mogen hebben.

Bestelling aan de platenboer doorgegeven, thanks!