Junior Boys - Last Exit (2004)

Verslavend album

leuk album,....notwist en postal service is toch nog beter!

ik vond eigenlijk alleen de twee EPs wel goed, waarvan de eerste nog het beste. Album vrij saai, maar ik zal hem nog een keer een kans geven.

Poeh, dat ik hier nog niet op gestemd had. Een paar maanden geleden draaide ik dit grijs. En zag ik Junior Boys een gedegen optreden geven in Paradiso. Was een vreemde avond, want ik stond er niet echt op mijn gemak. Ik stond daar met nog een beetje koorts, want had net griep gehad, en zou een dag later geveld worden door bronchitis. Junior Boys' muziek past voor mij prima in dat scenario. Liedjes over verlies en verlangen, vol weemoed. Klinkt als een combinatie van electronische pop met wat hiphop-invloeden (in de beats en soms in de teksten). Kortom, met dit bandje heb ik wel iets speciaals.

Dit album klinkt wat minder chique en vol dan het vorig jaar verschenen 'So This is Goodbye', maar misschien juist daarom des te beter. De eerste twee nummers zijn voor hun doen pompeus klinkende electronummers op 125bpm, daarna wordt er vaart terug genomen met High Come Down en doen staccatobeats hun intrede. De heren hebben hier goed naar Timbaland geluisterd. Het titelnummer is vervolgens vrij kaal met enkel zang over soortgelijke beats en subtiele ' waves', maar daardoor komt de subtiele 'emo'-break wel beter uit de verf. Neon Rider is een ingetogen atmosferisch overgangsnummer, zonder zang. Denk dat het gitaardeuntje in een andere context het ook goed zou doen, bv. in een groots klinkend housenummer. Birthday voert het tempo wat op en heeft een drumbreak die erg doet denken aan een nummer van New Order's album Lowlife. Ik mag dat soort citaten wel, zeker omdat het hier prima binnen het nummer past. In Under the Sun zijn de melodietjes ondergeschikt aan de dik zeven minuten doorlopende beat, die voor een deel opgebouwd is uit een stemsample. Dit soort subtiliteiten geeft het geheel wel wat extra warmte mee. Opvallend is ook dat de tekst maar uit één enkele regel bestaat. Three Words is voor mij het minste nummer van het album. Nu balanceren de vocalen voortdurend op het randje van gevoeligheid, maar hier gaat de beste zanger er wat mij betreft overheen. Het Junior Boys-equivalent van Lady in Red... Snel verder naar Teach Me How to Fight, waar een voorzichtige revanche volgt. In dit dromerige nummer weer een mooie New Order-referentie (het gitaartje op 4:20 is zooo Peter Hook). When I'm Not Around gaat door op dezelfde trage voet en sluit het album in stijl af. En dan blijf je achter, in de lege stilte...

Een hele krappe 4,5*