Promo - Never Compromise (2004)

Een overzichtsalbum van een duidelijk zeer matige periode van Neerlands grootste innovator op hardcoregebied, aangevuld met een handvol nieuwe tracks en co-producties, wat moet dat worden?

Still Got It had paste waarschijnlijk wegens ruimtegebrek niet op een van de vroegere Files en laat die tijd weer even herleven. Voegt niets toe aan wat er is, maar het effect van die typische bassen is nog steeds niet uitgewerkt. Hierna lijkt het al snel uit met de pret. Devastation of Thought heeft vreselijke stemsamples en zo'n vervelende melodie, Take it Personal is zelfs nog dommer.

Everything is zo'n typische moderne Promotrack. Zo'n doffe "grumpf" bass waar de file-kick soms even doorheen komt, heel soms wat interessante truukjes, maar overall bijna zonder uitzondering saai. Op feestjes zijn die tracks nog veel erger, aangezien er dan helemaal geen geluiden van elkaar zijn te onderscheiden. Tov kan hier meeslepende anekdotes over vertellen.

My Claim to Fame kan in het Take it Personal-rijtje. Zo voorspelbaar, met zo'n clapje als introductie op de bass.. ongelofelijk, dit soort dingen maakte ik 5 jaar geleden met Fasttracker. De volgende twee tracks zijn alweer oudjes, wel wat beter dan Claim.. etc., maar die melodieën in rechttoe-rechtaan hardcore trekken me gewoon niet.

Tja, zo gaat de hele cd een beetje door. Veel geram afgewisseld met trancecore (bij gebrek aan een betere benaming), met als positieve uitzonderingen de floorfillers I Called You, Toch Welleuk en Demons, Producer coöp Everything Gained.. en vooruit, Constant Filth is ook wel oké. Enige écht positieve verrassing is Obstinate. - en - is blijkbaar + , want samen met Daisy rolt hier toch een aangenaam doordenderende track voorbij. Doet hier en daar zelfs aan Peaky denken, maar de Fin bleef wijselijk met z'n handen van dit cd'tje af.

Dieptepunt is Enemies for Life. Dacht altijd dat die battletracks tussen Promo en DJ Paul een uit de hand gelopen geintje waren, maar het moet blijkbaar op z'n verzamelcd. Debiel stoer gedoe en een kutmelodie, sja.. wat wil je. Ingredients... tenslotte, een opsomming van alle tracks op dit album met daarbij alle gebruikte instrumenten. Hmprf, gooi er dan wat bonustracks van Void Settler op ofzo, dit raakt kant noch wal.

Uiteindelijk wat je ervan verwacht dus, helaas. Wie weet verzint Hoff volgende week wel weer iets briljants en zijn we de komende 5 jaar weer verzekerd van een nieuw geluid , maar dit is iig niet best.

2*

Het concept alleen al geeft mij rillingen. Verzamelalbums van DJs, dat het maar geen rage wordt, want dit is wel erg laag.

Hoezo?

Last Men Standing is een fantastisch album, maar da's ook een overzicht van een veel sterkere periode. Dat album van Catscan idem dito. En wat te denken van Hellfish & Producer? Nou nummer 1 nota bene.

Promo is trouwens geen DJ die er even wat plaatjes bij bakt, over het algemeen is het zelfs andersom en komt iemand als DJ pas fatsoenlijk aan de bak als 'ie een leuk plaatje heeft gemaakt. Het één hoeft het ander niet per se te verwaarlozen, al lijkt bij dit album wel zoiets aan de hand.

Waar Goodfella inderdaad een punt heeft wat betreft de kwaliteitsverandering (neergang) van Promo ben ik toch zeker niet zo negatief als hij.

Het innovatieve is er zeker vanaf echter bevat de plaat in mijn ogen toch een aantal degelijke platen. Inclusief de door Goodfella eerder genoemde toppers (hoewel Toch Welleuk?) Over geintjes gesproken. Helaas moet er toch gevreesd worden dat de zogenoemde Trancecore periode nog ever doorgaat, met alle gevolgen van dien (pruttel).

Waar ik wat betreft Last Men Standing wat minder lyrisch ben, ben ik nu wat minder negatief. Ik kom uit op een leuke verzamelplaat waarbij aangetekent moet worden dat van Promo meer verwacht mag worden.

Maar die is dan ook écht grappig; heerlijke onzintrack die nog flink doorbeukt ook. Heel wat anders dan "nobody likes us we don't care!!" sampelen en er een debiele melodie achteraan gooien.

Ik noemde het trouwens positieve uitzonderingen hè, geen toppers

Dat is inderdaad een verschil
Het nobody likes us we don't care lijkt me eigenlijk gewoon een poging tot geld verdienen aan de simpele moh liefhebber. Ik zie de grap in elk geval ook niet. Toch Welleuk was inderdaad grappig maar meer ook niet.

Heb je uiteraard helemaal gelijk in, maar voor mij bestaat er toch een zeer groot verschil. Dat H&B album voelt ook effectief aan als een album, geen random collectie van EP tracks. Misschien is het omdat Promo tracks sowieso wijd versprijd zijn, en het een mix is van stijlen (trancecore + darkcore(promo style) op 1 album ?). Hetzelfde probleem had ik wat bij Catscan. Ik kan zo'n CD toch echt niet als album beoordelen, waarbij dat bij een H&B CD wel gaat.

Het is inderdaad in dit geval geen geheel, opbouw ontbreekt.

Ik til hier persoonlijk niet heel erg zwaar aan trouwens

De man was laatst nog bij Jeroen Post op TMF

Hij kwam wel sympathiek over moet ik zeggen.

Mijn hemel, waarom staat die laatste track er in godesnaam op? Wat een onzinnig geleuter. Alsof mij 't boeit wat voor drumcomputers promo gebruikt. Ongeveer net zo interessant als z'n merk koelkast wat ie in z'n keuken heeft staan. Dat is informatie die wellicht voor drie heikneuters in de wereld van enige informatieve waarde is, maar dat kan dan ook op een lijstje op z'n website.

En die battletrack is echt om te huilen. Dat kan ík zelfs beter (letterlijk).

Voor de rest wisselt de cd tussen "gaat wel" en "triest".

2*

No offense Hobbes, maar uhm ... moet het origineel ook niet meer horen denk ik

origineel? dit is gewoon iets wat ik zelf in mekaar heb gebrouwen. Heeft verder niets te maken met die battle plaat