Steamhammer - MK II (1969)

Dit is eigenlijk de eerste plaat van de tweede versie van de band.

Deden ze wel vaker, vroeger, meerdere versies van de band hanteren (Collosseum, Amon Duul etc.).

Deze is met Steve Joliffe, die we kennen van Tangerine Dream.
Mede hierdoor klinkt dit anders dan de standaard british-blues-rock-explosion-elpees die als rijp fruit overal om je heen vielen.

Dit wordt vergeleken met Cream.
Maar deze vergelijking houdt geen stand.
Je moet het horen (beleven) om te snappen, wat deze band eigenlijk inhoudt.

Volgens mij hebben ze maar 4 officiele elpees uitgebracht, maar alles is ook op ceedee verkrijgbaar.

Bluesrock meets progrock, the best of both worlds.

Heb ik een goedkope duitse verzamel-lp van en op Fill Your Head With Rock (fijne 70-jaren titel!) staat Passing Through, misschien ken je dat wel, Steamhammer op zijn best. De zang klinkt klagelijk, huilerig zelfs en daardoor vreemd genoeg erg bluesy en meeslepend, een unieke stem, die je meeneemt naar lange guitaar- en fluitsolo,s, tempowisselingen, fade-out's en in's en zo meer...
Uitsluitend te beluisteren met koptelefoon in lotuszit met de gordijnen dicht.
Anders denken de buren er nog wat van!!

Dit album kan ik niet erg waarderen; veel te veel atmosfeer, veel te weinig riffs, nauwlelijks melodieën en ellenlang behoorlijk oninteressant gejam. Contemporary Chick Con Song is goed, de rest vervelend.

Steamhammer's 'Passing Through' keeps you passing through the night, is het niet, beste Nieweboer en dan lijkt mij wat atmosfeer juist meegenomen...
Doorluisteren, want het is echt de moeite waard.
Britste bluesrock, die langzaam evolueert tot progrock, met ruimte voor solo's die rustig de tijd krijgen om zich ontwikkelen, waar vind je dat nog vandaag de dag..
Veel later knipte bassist Michael Rushton zijn haren af en besloot tot een doorstart in de obscure new-waveband Baroque Bordello,
Martin Quittenton fatsoeneerde ze juist enigzins en trad toe tot the inner circle van Rod Steward en beleefde eveneens een doorstart: als Mod.
Maar dit alles terzijde; de muziek van Steamhammer, die is nog steeds spannend en avontuurlijk!

Zal ik doen als ik aan slapeloosheid lijdt. Want bij muziek die het van atmosfeer moet hebben kan ik mijn aandacht niet vasthouden.

Merkwaardige opvatting waar je jezelf tekort doet, moet muziek altijd passen in 'Arbeidsvitaminen' of in 'Muziek voor Miljarden' ?
De plaat, die je 1 x per jaar draait als je terug van vakantie bent gekomen, het liedje dat je speelt om in een vrolijk humeur te gerakenen, de muziek die uitsluitend pas bij denkwerk, elke muziek heeft zo zijn waarde op elk moment van de dag...
Brian Wilson schreef er zo mooi over in 'Add Some Music to Your Day'

Wat is dat nou weer voor rare vraag? Daar heb ik minstens 25 jaar lang niet meer geluisterd. Bekijk mijn CD-verzameling eens, zou ik zeggen, inclusief modern klassiek, en herhaal je vraag dan.


Is beslist niet Steamhammer MK II.

Nee hoor, Vader Abraham heeft op geen enkel moment van de dag enige waarde. En wat Brian Wilson mooi of niet mooi schreef, daar heb ik geen boodschap aan. Aan dit album ook niet. Slaapverwekkend.

Ik heb nogthans weleens heerlijk geneukt op het Smurfenlied !

Eerlijk is eerlijk, de live version van Another Travelling Tune werkt beter dan deze studio versie. Pugh is een fijne gitarist.

Steamhammer - Another Travelling Tune (Louisiana Blues) Live 1969 (Remastered) - YouTube

Nu ja zeg! Wat is de wereld toch mooi!
Hebben we er acht jaar over gedaan om concensus te bereiken, M.Nieuweboer!
Bedankt voor de youtubelink!