Jacky Terrasson - Lover Man (2002)

Al rijdend doorheen het van landbouw- en zonnebloemvelden zwangere Frankrijk achtte ik de tijd rijp om Jacky Terrassons beste trio-werk nog maar eens boven te halen. Net als onze landgenoot Jef Neve heeft Terrasson een uitgebreide fanclub in Azië, en speciaal voor dat publiek nam hij ‘Lover Man’ op. Een gelegenheidstrio werd samengesteld, waarin de mij onbekende Leon Parker voor de steelse ritmes op de drums zorgt, terwijl de evenzeer illustere Ugonna Okegwo zich verloren tokkelt, en nergens echt positief op de voorgrond treedt met zijn spel. In se is ‘Lover Man’ bijgevolg weinig meer dan een verijdelde ‘one man’-show, waarin Terrasson zich van zijn meest virtuoze en geïnspireerde kant laat zien. Dat kan hij zich permitteren, gezien de beperkte oplage van de plaat (vandaar dat de Penguin Guide dit album niet eens vermeld?) en het exclusieve publiek waarvoor ze bedoeld is.

Wat meteen opvalt is de ongelofelijke hoeveelheid energie die van ‘Lover Man’ uit gaat. Terrasson en co vertrekken vanuit een funky idioom, dat de rode draad vormt doorheen deze sessie. Daarbij vormt het lyrische talent van Terrasson, wiens Franse bloed hier alleen maar in het voordeel speelt, een waardevolle aanvulling, die het geluid, binnen de strikte normen van de funk-jazz, heel rijk maakt.

Wie echter houdt van gecompliceerde jazz, die slaat dit album beter over – voor hen zijn de eenvoudige thema’s en de rock-ritmes misschien té voor de hand liggend. Idem voor diegenen die alleen maar cliché’s willen bevestigd zien en er niet tegen kunnen wanneer er even buiten de lijntjes wordt gekleurd - voor hen kunnen de korte intermezzi waarin Terrasson solo gaat, of de zware climaxen in bepaalde nummers een euvel vormen. Maar de borderliners onder ons, kunnen ‘Lover Man’ vast wel naar waarde schatten...in combinatie met het prachtige Franse landschap natuurlijk.