Op een paar gastoptredens na is het tijdenlang betrekkelijk rustig geweest rond de persoon Ruste Juxx. De uit Brooklyn afkomstige MC is vooral bekend omdat hij een goede vriend is van Boot Camp Clicks Sean Price. Deze vriendschap zorgde er onder meer voor dat Ruste Juxx op enkele Heltah Skeltah-albums en op Sean Price’ solo-LP’s mocht opdraven als gastrapper. Niet geheel ontoevallig heeft Ruste Juxx ook een platencontract bij Duck Down: het thuishonk van de Boot Camp Clik.
Vanaf het begin van de plaat wordt duidelijk dat Ruste Juxx qua rapstijl en thematiek prima in het straatje van alle andere Duck Down-artiesten past. Het eerste nummer, Wipe Off Ya Smile, valt zelfs (mede dankzij de sublieme productie van Black Milk) als Duck Down-klassieker te noteren. Juxx wordt op dit nummer niet geheel onverdienstelijk bijgestaan door zijn zus Blaze. Over laatstgenoemde valt nog een treurige opmerking te maken: ze is onlangs overleden. Dit emotionele gebeuren geeft Ruste Juxx op het nummer Blaze My Fire een plek en dat zorgt ervoor dat dit nummer het meest persoonlijke gedeelte van heel Indestructible verwezenlijkt.
Want de rest van het album houdt Ruste Juxx zich bij zijn leest: rauwe raps worden begeleid door rauwe beats. Een succesformule die al menig maal voor verscheidene artiesten heeft gewerkt. Helaas voor Juxx ligt hier ook de crux in zijn verhaal, want Indestructible stelt namelijk op vrijwel alle fronten teleur. De basis is overal wel degelijk aanwezig, maar op eerdergenoemde Wipe Off Ya Smile na, laten de nummers de luisteraar niet met een verzadigd gevoel achter. Het gehele album voelt aan als een roetsjbaan. De veelal uptempo, drukke beats zijn de grootste veroorzakers van dit gevoel, maar ook Ruste Juxx zelf weet de luisteraar veel onbehagen te bezorgen. Hij lijkt alles zo snel mogelijk door de strot van de luisteraar te willen duwen. De nummers volgen elkaar razendsnel op en pas tegen het einde van de plaat, als de luisteraar spreekwoordelijk murw is geslagen door het ongecontroleerde en nauwelijks gevarieerde tekstuele en instrumentele geweld, is het tijd voor een rustmoment in de vorm van een freestyle van eerdergenoemde Blaze.
Alhoewel er genoeg kritische kanttekeningen te maken zijn bij Indestructible, dient te worden aangetekend dat de plaat geen catastrofaal debuut is voor Ruste Juxx. Daarvoor zijn er ook genoeg positieve dingen te ontdekken op het album. Zo zal menig Duck Down-fan dit album absoluut kunnen waarderen om haar rauwheid en oprechtheid. De teksten, hoewel die dus niet erg gevarieerd zijn, hebben wel hun charme en de constante dreiging die van Ruste Juxx zijn stem uitgaat, zorgt ervoor dat Indestructible een prima plaat is om op te zetten als je in een opstandige bui bent.
Toch is en zal Ruste Juxx waarschijnlijk nooit een toonaangevend lid zijn van het Duck Down-team. Daarvoor is hij te kleurloos. Waar MC’s als Buckshot en Rock een overdaad aan overtuigingskracht hebben en Sean Price zijn humor ongeëvenaard is, kan Ruste Juxx daar bar weinig tegenoverstellen. Hij is voorlopig in ieder geval nog niet klaar om uit de schaduw van zijn vriend (en mentor) Sean Price te stappen.
Origineel