Love Is All - A Hundred Things Keep Me Up at Night (2008)

Waarom kent niemand dit album?

Ik ken het sterker nog ik heb het album zelfs!!!

Op goed geluk meegenomen, tweedehands exemplaar. De muziek ontwikkeling staat nooit stil ten slotte. Ik kende deze Zweedse indie band in het geheel niet en als ik sommige recensies van te voren had gelezen, misschien niet meegenomen. Zo las ik ergens de volgende beschrijving : 'aanstekelijke formule van punk-achtige gitaarprogressies, duivels triomfantelijk gebruik van blazers en ingewikkelde, bruisende ritmesecties zo geniaal geconstrueerd'. Aan de andere kant maakt dit me ook wel erg nieuwsgierig. Hier en daar lees ik vergelijkingen met groepen die ik minder goed ken, dus ik ga vanuit mijn eigen verleden wat vergelijkingen noemen.
Als eerste , dit is het tweede album van de Zweedse band, het debuut werd door de recensenten zeer goed beoordeeld. Beter dan de commentaren op Music Meter. Dit tweede album ligt in het verlengde , sommigen vinden het iets minder, maar er zijn er ook die de productie juist wat beter vinden.
Dit tweede album gaat verder waar het eerste op hield, dat betekent dat bijna alle nummers gaan over relatiebreuken, de schaamte en verdriet over het alleen zijn, maar alles met een dikke laag ironie en zelfspot. De titel 'a hundred things keep me up ar night' zegt wat dat betreft genoeg. De zang van frontvrouw Josephine Olausson is een belangrijk aspect, soms klinkt ze als een Frans zuchtmeisje, maar daarna weer hysterisch.
De muziek is energiek en opvallend is het gebruik van de saxofoon, op een bijna Roxy Music achtige wijze en zo nu en dan ook heerlijk freakerig.
Waar kreeg ik associaties mee. Als eerste met B 52 begin jaren 80, die hebben ook die combinatie van soms een wat hysterische vrouwenstem en de daarop reagerende mannenstem, ze hebben ook die zelfde punk achtige energie. Het instrumentgebruik is wel wat anders. Ook dacht ik aan Gruppo Sportivo (jaren 70), hoewel de mannelijke stem daar belangrijker bij is, maar dezelfde gekte en wat maffe teksten zijn wel herkenbaar. En ook het gebruik van blaasinstrumenten.
De critici waren ook dit keer zeer positief over deze plaat en hoewel ik het niet iedere dag zou willen luisteren bevalt het mij nu wel. Zo'n wat druilerige winterdag kan wel wat energie gebruiken en ik ook wel. En dan is dit een heerlijke plaat , ondanks de thematiek!