Marie Queenie Lyons - Soul Fever (1970)

Als deze dame een live-show deed, zat ze volgens mij de rest van de week zonder stem. Brullen dat ze kan! Maar zo heerlijk!! En ze brult zelfs goeie songs!!!

Heb hier laatst een deeltje van gehoord. Vette muziek!

James Brown wist zijn dames wel uit te kiezen. Marva Whitney, Vicki Anderson, Lyn Collins, en Marie “Queenie” Lyons kregen allemaal de eer om zijn protegés te zijn. Maar laten we eerlijk zijn, van al die namen is er toch wel één naam die er bovenuit springt. Niet qua kwaliteit, maar ‘gewoon’ qua naam: die Queenie! En oké, zo’n tussenvoegsel lijkt misschien ietwat overdreven voor iemand die slechts één album uitbracht, die trouwens ook nog eens gigantisch flopte, maar deze dame zou zich tekort doen als ze “Queenie” had weggelaten. Soul fever is zo’n beetje het vrouwelijke antwoord op een James Brown album. De onmiskenbare invloeden zijn al te horen op het eerste nummer, en dan met name die uithalen van Lyons. Die uithalen hadden haar misschien wel de Godmother of Soul kunnen maken, ware het niet dat haar ondergang net zo snel geschiedde als haar opkomst. Ze verdween voorgoed.

Haar stem lijkt zich aan te passen aan de inhoud van de teksten die ze zingt; een absoluut pluspunt. Zo bezingt ze See and don’t see met de nodige frustratie, You used me met de nodige teleurstelling, Your thing ain’t no good thing without my thing met de nodige dosis achteloosheid, brengt ze Try me met de hoorbare wanhoop in haar stem, en bezingt ze Fever met een sensuele, zwoele stem, zoals het hoort. En hoewel ze bekend staat om haar ruige gebrul, had ik ook die sensuele, breekbare kant wat vaker gehoord, verder nog te horen op We’ll cry together, want volgens mij kan was ze daar ook een kei in. Het hoogtepunt is Daddy’s house. Het liedje is verpakt in een luchtig, funky arrangement, maar schijn bedriegt: als klein meisje wordt Marie verteld dat ze niet naar haar papa mag gaan; die is met een nieuwe vrouw een nieuw leven begonnen, en heeft z’n gezin in de steek gelaten. Een zeer bijzonder nummer naar mijn mening, en zelfs mijn persoonlijke favoriet op dit toch al zeer fantastische album.

Erkenning krijgt een album vaak met de jaren, en zo ook Soul fever. Ondertussen wordt dit album door velen beschouwd als een underground cult-klassieker, misschien klinkt die term ietwat achterhaald, maar met een repertoire waarvan ieder nummer wat te bieden heeft, is dat écht meer dan terecht. De hoes is overigens net zo mysterieus als de zangeres in kwestie, een geschiktere hoes had dit album dan ook niet kunnen hebben. Queenie… één van de best bewaarde geheimen uit de wereld van soul.