Black Grass - Three (2008)

Een interessant, maar niet geheel boeiend album van producer Mex. Of het album commercieel echt aantrekkelijk is vraag ik me af, aangezien hij veel verschillende stijlen - Hip-Hop, Reggea, Funk, Jazz - met elkaar mengt op dit album. Hoewel dat hier en daar leuk klinkt, had dit album voor mijn gevoel net zo goed 30 jaar, en bij sommige nummers nog verder terug, eerder in de cd rekken kunnen liggen.

Het album begint erg relaxed met het jazzy Alright, wat van mij wel tot een heel nummer uitgewerkt had mogen zijn, maar helaas is het daarvoor te kort. Met Without Your Love hebben we met een Soul / Jazz nummer te maken. Hoewel die beat eigenlijk een beetje a la disco aandoet (inclusief electronische blupjes), doet de zangeres het nummer naar de Soulkant opwijzen. De af en toe Jazzy uitspattingen en het vioolspel is zeker een van de meer positieve toevoegingen, maar van de zangeres ben ik net iets minder gecharmeerd. Het nummer Set It Straight is wat minder opvallend, maar dat betekend niet dat het geruisloos voorbijkomt. Hoewel ik J-Live een wat saaie rapper vind, is het nummer erg luisterbaar door het lekkere basspel. Toch wel een stuk minder leuk dan het vorige nummer. Gelukkig krijgen we met Bass Mann een erg vrolijk en opvallend nummer. Het is dan ook niet vreemd dat juist dit nummer een single is geworden, alhoewel het niet echt representatief is voor het album. We hebben hier te maken met erg zomerse en opzwepende Reggae. De tekst is erg simpel, maar een nummer als deze heeft meezingbare teksten nodig, en niet zozeer lastige teksten, en meezingbaar is dit zeker. En door de toevoeging van de blazers is het genieten geblazen hier.

In tegenstelling tot J-Live vind ik Koaste wel goed rappen en aangename stem hebben. Splash The Cash is dan ook een aardig nummer. Muzikaal is het een mengsel van Jazz en eh, Latin(?). Makin' Emcees Run begint erg fout door de toevoeging van boyband genuerie, wat later nog een paar keer terugkomt, wat er dus op duid dat we het nummer niet al te serieus moeten nemen. Aaron Phiri vind ik wel een stuk minder leuk dan Kaoste, aangezien zijn stem saaier is. Het nummer is zeker niet slecht, maar had wel wat energieker mogen zijn. Het nummer How Much Can You Take vind ik helaas maar matig. Die Dionne Charles heeft zeker een machtige stem, maar ik luister er liever niet naar. En bij dit soort nummers is het toch 80% de stem die het nummer bepaald. Gelukkig weet het nummer Quetzalcoatl Returns wel weer te overtuigen. Een dromerig maar wel mooi nummer. Doet een beetje aan Spaanse sferen denken. Er zitten geen vocalen in het nummer, een aangename afwisseling. Vooral de viool speelt hier de show, want de rest van het nummer is niet zo bijzonder eigenlijk.

Helaas is Hold Fire weer met Dionne Charles. Muzikaal had het wat meet pit mogen bezitten, maar gelukkig is de toegevoegde saxofoon hier wel lekker. Alleen jammer dat hij zich maar af en toe laat horen. Met This & That krijgen we, gelukkig, weer een Hip-Hop nummer voor de kiezen. Emskee is een vaardige rapper met een erg aangename stem. De piepjes die je hier hoort bevallen me minder, maar gelukkig doet de sax zijn werk goed.Het nummer Bless bevat een gitaar! Vel spectaculairs word er niet mee gedaan en wat mij betreft is is het matige gitaargetokkel samen met Ruben Da Silva de zwakste punten hier. Niet echt een goed nummer. Stormy Weathers is een reggae nummer. Lekker vettige stem hier, maar helaas word er ook gewoon gezongen, wat de sfeer een beetje verpest. Het tempo is traag en de muziek had wel wat dikker ingevuld mogen zijn, want nu heb ik het gevoel alsof er een gat met leegte in het nummer zit. het buitenbeentje Away is het eerste donkere nummer. Niet zo vreemd is dit ook een Hip-Hop nummer. Maar dit nummer had veel vroeger op het album zijn intrede moeten doen, omdat het album te lang duurt om te boeien en vooral het oubollige sfeertje dat over de meeste nummers hang zorgt dat je eigenlijk al snel genoeg van krijgt.

Bijna alle black-music stijlen komen voor op dit album Jazz, Funk, Reggae en hiphop. Daarmee is er genoeg te horen en vind ik het een interessant project. De producer zorgt voor veel swing en gebruikt veel live-instrumenten of samples hiervan. Een zomerse producer maar toch zeker niet de beste in zijn soort, aardig niet meer en niet minder. De gastbijdrages zijn overwegend goed, er springen er een paar uit voor mij. Dat zijn J-Live (zijn geluid past prima op dit album), Koaste en Dionne Charles (zij heeft een mooi vol stemgeluid en zingt met de nodige overtuiging. Het totaal plaatje is voor mij een lekker zomers album, producties en zang/rap sluiten goed bij elkaar aan. En ondanks dat het niet het beste album in zijn soort is vind ik het zeer vermakelijk.

Vond het inderdaad erg leuk om te luisteren tijdens de vakantie, de productie is soms heerlijk gedetailleerd en diep.
Op het moment weet de plaat me echter maar moeilijk te overtuigen vaker geluisterd te worden. Ach ja. Een leuke tijd heb ik ermee beleefd en Bass Man blijft een geniaal nummer.