Gerry Rafferty and Stealers Wheel - Master Series (1997)

Platenmaatschappijen rijden wel vaker een scheve schaats als het gaat om het samenstellen van verzamelaars. Maar zo scheef als bij deze heb ik het nog maar zelden meegemaakt...

Op papier klinkt het natuurlijk goed: zet het mooiste van zowel Stealers Wheel als Gerry Rafferty solo op 1 schijfje en gooi dat op de markt in de hoop dat de massa erin trapt. En hoewel de bekendste nummers van Stealers Wheel er allemaal wel zo'n beetje op staan, zal ook 'de massa' meteen in de gaten hebben dat Baker street - veruit de belangrijkste solo-single van Gerry Rafferty - hier ontbreekt.

Hoe zit dat dan precies? Platenmaatschappij Universal beschikt weliswaar over de rechten van de Stealers Wheel-albums (die destijds op A&M verschenen), maar niet over het solo-werk van Rafferty (oorspronkelijk uitgebracht door United Artists/Liberty = EMI = tegenwoordig Warner Brothers).
Oh wacht, moeten ze gedacht hebben: Gerry Rafferty heeft in de jaren tachtig een keer een album uitgebracht op het aan Universal gelieerde Polydor-label. Als we ruim de helft van de nummers van dat album (North and South, 1988) nou combineren met het beste/bekendste van Stealers Wheel, dan hebben we toch een mooie verzamelaar die iets toevoegt aan wat er al op de markt is?

Niet dus. Wat je krijgt is een gemakzuchtig en zeer onevenwichtig samengesteld schijfje waarin de nummers uit die verschillende bronnen ook nog eens door elkaar worden gehusseld. Geluidstechnisch past het open en ruimtelijke geproduceerde jaren tachtig-album totaal niet bij het wat doffe, ingeblikte jaren zeventig-geluid van de Stealers Wheel-platen. Het enige pluspunt - niet het minst belangrijke overigens - is dat de nummers over de hele linie erg sterk zijn.

Een rare compilatie, kortom, die zo'n vijftien jaar later op de driedubbel-CD Collected nog eens dunnetjes - hoewel: veel beter - overgedaan werd. En ditmaal stak Universal er wat meer tijd en moeite in door ook te putten uit de EMI-catalogus van Rafferty solo.

Tja, ik heb dit schijfje uit de kringloopwinkel opgepikt en vond het als liefhebber van zowel SW als Rafferty wel een aardige curiositeit. Ik had nog een klein beetje hoop dat het schijfje misschien de nogal afwijkende single-versie zou bevatten van Everything will turn out fine, die nog nooit eerder op CD is verschenen, maar helaas... We moeten het doen met een 'new mix' van het slotnummer. Maar op het eerste gezicht hoor ik geen verschil.

Dames en heren van Universal, als u meeleest, doe dan eens iets echt origineels met het werk van Stealers Wheel en aanverwanten. Breng bijvoorbeeld de drie reguliere A&M albums eens gewoon uit op A&M, want de enige versies die daarvan ooit op CD werden uitgebracht (door het Lemon-label) klinken nogal vlak, en het laatste album in die versie is zelfs hoorbaar overgezet van een LP. En voeg dan meteen die single-mix van Everything will turn out fine er als bonustrack aan toe.

Of nog gekker: breng de beide obscure solo-albums van Rafferty's compaan Joe Egan eindelijk eens uit op CD. Tja, platenmaatschappijen en fans die het beter denken te weten - het zal wel nooit echt wat worden tussen die twee

Het zal ook weer wat gedoe geven met die Joe Egan albums, want die zijn hier uitgegeven door Ariola. De latere albums van Bintangs op Ariola uit dezelfde jaren zijn later wel als CD verschenen, dus waarom die albums van Joe Egan niet?

In ieder geval een mooi stukje hierboven van Gaucho. Ik heb uit dezelfde serie Master Series een compilatie van Squeeze, ook A&M, waar geen kop of staart aanzit. The Police en Supertramp hebben ze gelukkig buiten de serie gelaten, want daar zijn al genoeg compilaties van. Het vroege werk van Joe Jackson wel.