Foundation Hope - Tunes for the Wounded (2006)

Het is een rustig album, het duurt even voor het op gang komt maar het blijft kalmerend op me werken. Dark Ambient met meditatieve elementen, gongen, cymbalen, een geluid als regen op de achtergrond en een mooi melancholiek donker kerkorgel dat het geheel ondersteunt. Soundscapes die grijs weer voorspellen zoals op de hoes, super gedaan,.. het is absoluut kwaliteit wat Foundation Hope hier laat horen. Donkergrijs, rustig maar spannend. Over heel de plaat hangt een stilte, daaronder verschijnen de geluiden, alsof er een stilte hangt boven de geluiden die uit de speakers komen.. de kunst van het weglaten neem ik aan.. het geeft zo'n een rust af dat ik in mijn stoel gedrukt wordt.. een melancholiek twee akkoorden deuntje met licht daaronder dub ritme''s ala Funckarma, mellow. Dit is een nieuwe weg ingeslagen, een crossover van Dark Ambient naar melancholieke Electronics uit de studio van CMI. Erg lekker, ik kan er weer helemaal tegen.

Wat door mij toen als rustig ervaren werd blijkt nu een plaat te zijn die me vreselijk irriteert. Een plaat waar geen rust in zit, alles werkt tegen, het ritme waarop de geluiden weergegeven worden, de herhalende patronen die daardoor net een paar maal te vaak irriterend op me in werken, .. pas bij track 7 zijn de geluiden, die nu op mij over komen als pesterijen, over. Ik draai deze plaat heel weinig, het is naar mijn mening geen consistente plaat. Hij geeft me nu een onbestemd gevoel en ik kan het verhaal niet vinden. De samenhang lijkt te ontbreken waardoor de puzzelstukjes niet in elkaar vallen. Nee, niet lekker, niet voor nu.

Het ligt aan twee dingen; aan mij en aan de installatie. Wat op 3 mei als irriterend werd ervaren klinkt nu als een klok. De pesterijen zijn over en verworden tot een gift. Klankmatig hoor ik nu dat deze plaat goed in elkaar zit. Sommige geluiden zitten voor in de staging, anderen achterin. En dat is mooi. Duidelijk een plaat die erg gevoelig is voor sfeer en installatie. Gek dat een plaat zoveel kanten kan hebben. Wat een diepte, rust en schoonheid dit album uit kan stralen, dat heb ik de vorige keren niet gehoord. Groeiplaat?