Beyond Sensory Experience - No Light in Our Eyes (2007)

Funerals begint met pianospel in adagio, heel somber, heel rustig, met regen op de achtergrond en af en toe enkele stemmen uit verloren filmfragmenten. Op track 2 is The Dark Ambient alom aanwezig, dramatische grote donkere strings, het hele orkest zet in, lekker zwaar. Chinese stemmen uit filmfragmenten kondigen fluisterend het eind aan van het nummer. Ik heb de versterker inmiddels wat harder gezet want er zit een duidelijke opmars in de plaat.
De volgende track doet me eigenlijk bijna direct beseffen dat ik al vanaf het begin van het album gevangen ben in de sfeer van de plaat. Het lokte me met melancholieke tonen in adagio en nu laat ik me meenemen. Het is een trip, heerlijk zwaar en donker. De allerlaagste bewerkte tonen vanuit een vleugel gestuwd door een monotome synth uit de sixties met af en toe als afleiding het heen en weer schieten van een geluid dat lijkt op een losgeslagen electriciteitskabel. Gezang uit een verre basiliek naast een dramatische en tijdsgebonden basis laten me het weinige verschil zien in tijd en zijn.
Bij track 8 verdwijnt bij mij de spanningsboog, ik hoor gehuil van een vrouw met daarachter vier repeterende tonen uit een gitaar. Na bijna 3 minuten begint er een orgel mee te dreunen. Ik ontwaak uit mijn roes en kan niet meegaan met wat er op de plaat gebeurd.. wat heeft het huilen van een vrouw nou met deze prachtige muziek te maken? Ik zal wel heel erg ongevoelig zijn maar wat doet dat mens hier? 'Our hearts and Minds', is een track die er naar mijn idee niet in hoort, maar ok.
Strange Our Lives Should End, het volgende track is kort maar weer lekker vaag en spacey.. op naar het laatste nummer, The End Has No Beginning...

Mm, vergeleken met het begin van de plaat toch een stuk spanning eraf die niet meer opgebouwd wordt. Misschien dat meerdere luisterbeurten een totaler geheel geven. Vooralsnog door het wat zwakke einde een 3,5 * Wat ik jammer vind want de vorige plaat The Dull Routine Of Existence vond ik stukken beter. Ik had gehoopt op een sterker, stabieler album dan dit.