Eric Clapton - Sessions for Robert J. (2004)

Clapton speelt de Blues, gortdroog, geen franjes; Hij doet dat prima. Het is dan ook uitstekend materiaal, van de meester zelve.

Tegenvaller, waarom: te netjes en te gewoontjes, er spreekt geen blues uit en de nummers zijn vooral vergeleken met de originelen een flauw aftreksel. Voor de rest heb ik Clapton hoog zitten maar dit album heb ik aan mijn moeder gegeven die vind het wel een leuke plaat.

In 2004 bracht Eric Clapton het album ”Me and Mr. Johnson” uit. Op dat album eerde Clapton zijn grote held en voorbeeld Robert Johnson. Maar tijdens het opnemen van dat album werden meerdere tracks opgenomen dan zijn verschenen op ”Me and Mr. Johnson”. Uit diezelfde sessies komt dus ook ”Sessions for Robert J.” voort. Eigenlijk is dit een DVD waar een audio CD aan is toegevoegd. Er is wat overlap tussen beide albums, maar uiteindelijk vind ik de tracklist op ”Sessions for Robert J.” net even beter dan ”Me and Mr. Johnson”. Dat is puur een kwestie van smaak want kwalitatief zijn beide albums gelijkwaardig wat mij betreft. Clapton eert zijn held op gepaste wijze en vooral met veel respect. Ik vind de oude opnamen van Robert Johnson geweldig, maar aan de andere kant ook best moeilijk om door een heel album heen te komen. De moderne productietechnieken maakt het dat ”Sessions for Robert J.” (maar ook ”Me and Mr. Johnson”) een stuk toegankelijker is. Het gitaarspel van Clapton staat buiten kijf en is weer om van te smullen. Kortom: prachtig eerbetoon aan een van de pioniers van de blues en de muziek in het algemeen.

Zo hoor ik E.C. het liefst. Bluesy en rock achtig. Niet al die zeik platen, waar hij er al velen van gemaakt heeft.

Het grote verschil met Me and Mr. Johnson is het pianospel van Chris Stainton. Vind deze daarom iets beter. Op Me and Mr. Johnson wordt het pianospel verzorgd door Billy Preston.