Deacon Blue - Homesick (2001)

Dit album zou voor veel bands een waarschuwing moeten zijn om geen comeback op te zetten. Na het uiteenvallen van Deacon Blue halverwege de jaren '90 gingen de afzonderlijke leden hun eigen gang. Omdat dit niet veel succes had kwamen ze naar een poosje toch maar weer bij elkaar, met rampzalig resultaat. Homesick is een passieloos album vol bloedeloze songs. 1*.

Weet niet waarom, of nou ja, eigenlijk wel, maar als ik het merendeel van deze liedjes hoor moet ik aan Kinderen voor Kinderen denken.

Er is niets mis met Kinderen voor Kinderen, maar helaas wel als de muziek komt van een band die lichtjaren van Kinderen voor Kinderen af zou moeten staan.
De arrangementen zijn zo tenenkrommend simpel dat ik niet snap dat de producer ze niet tegen henzelf in bescherming heeft genomen. Had hij de bandleden niet halverwege kunnen adviseren om naar huis te gaan, in een hoekje te kruipen en zich te gaan schamen?

Of Kinderen voor Kinderen op laten zetten en ze te dwingen te luisteren naar liedjes die in ieder geval wel met overgave worden gezongen.

Vernietigende commentaren hierboven zeg over de come back van Deacon Blue na 8 jaar stilte.
Dit album haalt het zeker niet t.o.v hun kwartet eerdere albums, maar het openingsnummer Rae & het titelnummer vind ik prima songs.
Zeker er staan hier ook matige nummers op ( Out There bijvoorbeeld ) maar 3 sterren vind ik de plaat wel waard.
Hierna hebben ze nog 2 platen gemaakt, daar kan ik nog niet over oordelen om de doodeenvoudige reden dat ik daar enkel flarden van heb beluisterd.

TEQUILA SUNRISE ik heb ook het solo album van Ricky en alle albums van Deacon Blue gehoord en deze twee zijn de minst sterke.

De laatste twee albums zijn weer een stuk sterker maar de laatst is licht politiek getint (Referendum Schotland), de 3-track kerst EP vind ik eigenlijk de beste van de laatste releases maar ja die is kort en die ga je niet het hele jaar luisteren.