Jill Barber - Chances (2008)

Een nieuwe Jill Barber: dat moet fijn gaan worden was mijn gedachte toen ik dit album zag. Haar broer heeft met Ghost Notes dit jaar toch wel een van mijn favoriete albums bezorgd en haar vorige album deed me ook best wel wat.
Op haar website zijn al aardig wat nummers te beluisteren en vol goede moed begon ik hier aan.
Maar het eerste nummer was nu niet wat ik er van verwacht had: zoete, kleffe, jazzy pop waar haar stem het eigenlijk alleen maar slechter maakt. Dit is niet de folk van het vorige album! Bij het volgende nummer weet je al genoeg: wat de hoes uitstraalt horen we inhoudelijk ook terug. En waarom vraag ik me dan af. Nu al creatieve armoede? Want Jill is nog geen Robbie Williams of George Michael die een uitstapje maken naar het jazzy gebied.
Elk volgend nummer bleek een deceptie met soms toch wel een momentje van 'nou vooruit dan dit klinkt wel okee'.
Toen de speler op haar site er mee nokte en er nog wat nummers op stapel stonden had ik het al wel gehoord: dit album mag fijn aan mij voorbij gaan en ik draai haar vorige album en EP nog wel een keer. Laten we hopen dat dit een eenmalig uitstapje blijkt en de volgende keer zie ik graag weer folk achter uw naam staan mevrouw Barber!

Mooie hoes, maar zoals zo ontzettend véél in de toevoegingen der updates nog nooit van deze artieste gehoord. Eens kijken of ik op You Tube iets kan zien/horen van haar....

Hmmm, dat 'folk' klopte inderdaad niet achter haar naam bij deze cd, haha.

Ze kondigde een tijdje geleden al aan een vijftiger jaren-cd te willen maken. Het betreffen eigen composities (een aantal samen met Ron Sexsmith) en ik vind dit soort nummers juist erg bij haar stem, en manier van zingen, ook op eerdere cd's, passen. In die zin denk ik ook niet dat het een uitstap a la Robbie Williams wordt, omdat Jill Barber een stukje dichter bij haar eigen werk blijft.
Tot nu toe heb ik een aantal nummers gehoord, en krijg ik niet de indruk dat het niveau van haar vorige cd+ep gehaald wordt, maar hoopvol hou ik de brievenbus (na 14okt) in de gaten ....

Ik vind het een moeilijke cd om te beoordelen. De sfeer van de vijftiger jaren brengt nogal een 'back to the future'-sfeer bij me naar boven en daar zit ik niet op te wachten wanneer ik de nieuwe cd van Jill Barber luister, het creeert juist wat afstand. Het is dus toch meer een uitstapje dan dat ik had verwacht. Ondanks dit gegeven vind ik dat ze over het algemeen sterke nummers, overtuigend ten gehore brengt. De afsluiter is weer een pareltje. Ik zal de cd de komende weken in ieder geval vaak luisteren. Een eerste waardering is (een kleine) 4*.

En de kleine 4* wordt een 3,5*. Het blijft een fijne plaat met prima nummers, maar haalt zeker niet het niveau van eerder werk.