Louisiana Red - Louisiana Red Sings the Blues (1972)

Van Louisiana Red kende ik tot voor kort slechts zijn prachtige album The Lowdown Back Porch Blues uit 1963. Naar andere albums moet ik maar eens op zoek, want van goede, ouderwetse blues krijg ik eigenlijk nooit genoeg. Toen ik zag dat Hendrik68 dit album met 4* gewaardeerd had, werd ik nieuwsgierig, en wat ik vervolgens hoorde stelde mij niet teleur. Louisiana Red heeft (nou ja, had, want hij overleed in 2012) een krachtige stem die mij in ieder geval zeer bevalt. Verder houd ik van het gitaargeluid (behalve Red spelen er nog twee gitaristen mee, en ik weet niet precies wie wat speelt) en bovendien is Red prima op de smoelenschuiver. Dit is een vrij traditioneel klinkend album met vele covers. Verveelt geen moment. Vooral Mean Old Frisco van Arthur Big Boy Crudup vind ik heel mooi gedaan.

Vorige week vroeg iemand mij of ik wel een van Louisiana Red had gehoord. Wel zeker, zei ik. Hij had hem echter ooits eens op zien treden in Gasselte, of was het Annen. Dat ligt vlak bij elkaar dus dat is om het even. Toen werd ik wel even een klein beetje jaloers. Ik ga hem net als zo veel blueshelden nooit meer op zien treden. Louisiana Red stierf in 2012 in Hannover in Duitsland. Dat is niet toevallig, want hij trad erg veel op aan de andere kant van de grens.

Het leven kwam Iverson Minter, zoals Red werkelijk heette, niet bepaald aanwaaien. In Bessemer Alabama kun je tegenwoordig als jong donker jongetje rustig dromen van een carriere als quarterback in de NFL en die droom via een vette beurs op Florida State University nog waarmaken ook. Jameis Winston groeide net als Red op in Bessemer en wist al na het zetten van een krabbel in het voorjaar van 2015, dat hij nooit meer hoeft te werken. Nog voor hij 1 bal had gegooid in de NFL. Als je als eerste in de eerste ronde van de Draft wordt gekozen dan kijkt de hele VS je de rest van je leven na en maakt plaats voor je. Blank of zwart, dat is geen probleem meer

Dat was in het Bessemer van voor de oorlog wel anders. Niks geen American Dreams voor de zwarte bevolking. Een pak rammel kon je krijgen. En dat kreeg de pa van Louisiana Red dan ook. Zoveel rammel dat hij het niet overleefde. Zijn moeder hoefde die verschrikking niet aan te zien, want zij overleed al een week na Red's geboorte. Na de dood van zijn vader werd hij dus wees en hij waaierde uit over het hele land. Diende in het leger en vocht in Korea.

Na zijn dienstperiode kwam hij in Detroit terecht waar hij o.a. met John Lee Hooker samenwerkte. Zijn zwerftochten zorgden ervoor dat hij diverse stijlen leerde beheersen en er tegelijk een eigen draai aan te geven. Dit abum is zo'n prachtige mix van stijlen, maar al met al toch ook een uitstekend geheel. De opener is erg Hooker bijvoorbeeld. Maar verder hoor je ook Hopkins (vooral in The Story of Louisiana Red) langskomen. Bij You Don't Have To Go is het net of ik Howlin Wolf hoor. Ach ga zo maar door, maar laten we vooral ook de hand van Red zelf niet vergeten. Het hartverscheurende Story of Louisiana Red had door niemand anders gemaakt kunnen worden. Een van de allerbeste bluesnummers die ik ken. Een heerlijk dampende beat met heerlijk harmonicaspel.

Louisiana Red heeft nog veel meer albums gemaakt, maar meer indruk dan deze heeft voorlopig nog geen enkele op mij gemaakt. Maar ik moet er nog een paar.

Een paar jaar geleden was er op de WDR een documentaire over Louisiana Red te zien. Prachtig, prachtig, prachtig. Je zag veel succesvolle concerten in Duitsland, waar hij een Held was, maar ook concerten in de VS, waar nauwelijks iemand zich voor hem interesseerde. Voor de leukste fragmenten zorgde zijn echtgenote. Red was dol op gitaren en kon in een muziekwinkel helemaal lyrisch raken over de kwaliteit van een electrische gitaar. "Deze is fantastisch, I want it!" En zijn vrouw stond er maar wat verongelijkt bij te schamperen: "Hoeveel gitaren heb je inmiddels? Wat moet je hier nu weer mee?"
Red is stilletjes van ons heengegaan, ik heb het bericht van zijn overlijden in ieder geval pas maanden later gehoord. Jammer, het was een leuke vent en hij speelde een lekker potje slide.

Ik ben benieuwd wat je van Dead Stray Dog vindt!

Die is ook erg goed. Volledig akoestisch. En voor volledig akoestisch moet je wel in de stemming zijn. Deze Sings The Blues kan ik eigenlijk altijd wel draaien, Dead Stray Dog bij vlagen. Dat is het verschil.