Crooked Fingers - Forfeit / Fortune (2008)

Nog nooit van deze band gehoord en het moest blijkbaar deze wat opvallende hoes zijn die er voor zorgde dat ik eens ben gaan luisteren naar Crooked Fingers.
De opener What Never Comes viel me gelijk al op als zijnde Springsteen-achtige rock met een snufje Arcade Fire (het heeft iets zwierigs). Doe er een portie soulvolle zang en blazers bij en je hebt een opener die er voor zorgt dat je zin hebt verder te luisteren.
Luisa's Bones klinkt lieflijk en dat komt zeker door de zwierige instrumentatie en zang.
Phony Revolutions is op myspace te beluisteren en vind ik een absoluut hoogtepunt: wederom blazers, strijkers en kent de rijke vorm die Arcade Fire of Beirut ook hanteren en het gekke is dat ik hier zelfs wat flarden Mano Negra in ontwaar.
Give and Be Taken is een opvallend pop-rock plaatje waar de mannelijke en vrouwelijke zang elkaar fijn aanvullen: het buitelt lekker over elkaar heen.
Let's Not Pretend (to Be New Men) is een kampvuur-liedje met wiegende ondertoon, akoestische gitaar en vooral zeer fijn vioolspel.
Cannibals is wat meer rechtdoorzee maar heeft wel degelijk van die kleine verfraaiingen die het nummer toch wat boven de grauwe middenmoot weten te verheffen.
Sinisteria heeft wat weg van een moderne country & western. Misschien door de slide-gitaar en soort van Mexicaans ondertoontje. Je ziet het stof al opdwarrelen. Een band als DeVotchKa heeft dat soms ook wel.
De titel No Me Los Des doet het al vermoeden maar hier komt flamenco aan te pas en geeft het daarmee een zuid-amerikaans/spaans sfeertje mee.
Run, Lieutenant, Run heeft dat halverwege ook: alsof je te gast bent op een Mexicaanse bruiloft waar je halverwege geconfronteerd wordt met een halfdronken lokale zanger die het bruidspaar toezingt.
Modern Dislocation heeft wat weg van Andrew Bird en dat is op zich niet zo verwonderlijk omdat producer Mark Nevers ook met Bird gewerkt heeft.
Your Control wijkt wat meer af van de rest en is rammelpop op charmante wijze zoals ik dat ook hoor bij een bandje als Wussy, alleen is Crooked Fingers dan net even wat liever.
Hoe dan ook is het een vrolijk, opvallend plaatje waar ik alleen maar blij van kan worden alleen zal het nooit de status kunnen halen van alle namen die ik noemde. Daarvoor zijn ze een maatje te klein (en is het misschien toch niet zo vreemd dat ik nog nooit van ze gehoord heb ondanks dat ze al wat albums op naam hebben staan).