Howlin' Wolf - The Howlin' Wolf Album (1969)

De tekst op de hoes

Howlin' Wolf goes psychedelic

Misschien had Howlin' Wolf dit album wat vaker moeten draaien. Zo op het eerste gehoor vond ik het namelijk erg wennen, en het beviel me dan ook niet meteen. In tegenstelling tot werk van Bo Diddley en/of Muddy Waters ligt het tempo hier wat lager, waardoor je er de eerste paar keer moeilijk doorheen komt. De kwaliteit van deze LP zit hem dan ook niet in vloeiend lopende muziek. Wat The Howlin' Wolf Album wel zo goed maakt is de pure emotie is die je op je bord krijgt. Howlin' Wolf heeft sowieso al een perfecte stem die doordrenkt van de gevoelens is. En de instrumentaties huilen lekker met hem mee.

Daarvoor moet je toch echt bij zijn eerste twee platen wezen.

Nooit geweten dat er van Howlin' Wolf ook een soort Electric Mud was uitgebracht.
Instumentaal vergelijkbaar met deze:
http://www.musicmeter.nl/al... ??

Leuke hoes.

Wordt opnieuw uitgebracht op CD en LP.

Wolf vond het écht niks, dit album. De keuze om dat op de albumcover glashelder te maken was gewaagd, en ik vind het nu best een grappige en opvallende albumcover, maar destijds deed het de verkoopcijfers toch geen goed. Net als Electric Mud van Muddy Waters werd dit album opgenomen met leden van Rotary Connection, een psychedelische band uit die tijd, om weer de carrières van Muddy & Wolf wat uit het slop te halen.

Nu vind ik het zelf best aardig gelukt, eigenlijk, al gaat mijn voorkeur bij de meeste songs uit naar de "oudere" versies van Howlin' Wolf. De onversneden rauwheid in de krachtige stem van Wolf komt het best uit de verf in een kale setting, want op die manier komen de emoties extra bovendrijven.

Ik zou het dus geen "dog shit", zoals Wolf wel 'ns zei, noemen. Wel een goeie plaat, met uiteraard erg goeie nummers. Maar ook het gevoel dat deze combinatie me wat minder doet dan zijn topplaten een aantal jaar daarvoor.

3,5 sterren

Niet erg geslaagd album, maar dat ligt niet aan wolf zelf. Bij Muddy werkte het beter.