Ik weet nog goed dat ik het debuut-album per toeval ontdekte: niemand kende het, op musicmeter stond het ook nog niet dus toevoegen maar en ik was vervolgens jubelend:
aERodynamIC schreef:
Soms heb je het wel eens, van die momenten dat je de eerste tonen hoort van een nummer en dat er op onverklaarbare wijze een brok in je keel schiet, je kippenvel krijgt die gewoonweg niet meer te snoeien valt zo hoog en dat de rillingen over je rug lopen. Dit kan niet waar zijn, dit is mooi. Ken je die momenten? Ze zijn best spaarzaam maar nu was er weer zo'n moment. Het zijn van die seconden die je moet koesteren want het kan zijn dat het door blijft zetten en zo'n nummer een persoonlijke all-time favourite gaat worden of het was slechts een magisch momentje dat al snel weer zal gaan luwen. Geen idee hoe het zal aflopen maar het overkwam mij bij de eerste tonen van dit album
Het antwoord op die laatste open vraag kan ik nu wel beantwoorden: ja, dat album is een all-time favourite geworden en het behaalde vorig jaar een dikke top 10 notering in mijn lijst over 2007.
Niet zo vreemd dus dat ik geen seconde aarzelde om Alaska in Winter live te gaan zien in Rotown, Rotterdam (okee, er was wel een seconde aarzeling omdat Martin Visser over het live-optreden in Brussel eerder dit jaar niet zo enthousiast was). Doordat ik wist wat ik kon verwachten viel me dat optreden reuze mee: het was een intiem concert voor weinig aanwezigen en ik zal het niet snel vergeten doordat het een aparte manier van optreden was.
En dan zo snel al weer een nieuw album genaamd Holiday. De eerste berichten deden al vermoeden dat dit duidelijk een andere richting op zou gaan. Brendan Bethancourt woont inmiddels in Berlijn en die stad zou zijn nieuwe muziek hebben beinvloed. 'Oei' denk je dan, want ik was juist zo vreselijk verliefd op die klanken van dat eerste album. Met een beetje de bibbers in de muzikale oren ben ik dan ook begonnen aan Holiday dat eigenlijk helemaal niet zo verrassend opent met het wederom heerlijk zwelgende
We Are Blind and Riding the Merry-Go-Round. Ja, wederom voert de vocoder de boventoon. Het is het handelsmerk van Alaska in Winter mogen we wel concluderen (of gewoon het markeren van gebrek aan zangkunst zo u wilt). Ik ben alvast blij met dit nummer, want die hebben we toch maar mooi in de pocket.
Berlin circuleert al langer op het net en werd volgens mij ook gespeeld tijdens de afgelopen tour in Nederland. Ondanks dat dit inderdaad meer uptempo is en daarom ook wat dansbaarder kan ik dit best wel waarderen. Het is een koerswijziging, maar ook weer niet een vervreemdende. Het heeft iets Daft Punks-achtig maar dan op zijn winters zullen we maar zeggen en dat pakt goed uit. Lekker stampertje: niet overdreven opwindend maar gewoon goed en dat mag best.
Speed Boat to Heaven begint dwarrelend maar juist door het vocoder-gebruik is het enorm herkenbaar Alaska in Winter. Minder betoverend, meer beat en toch zeer genietbaar. Het is een sprankelende compositie. Misschien kijk ik door een ietwat te gekleurde bril want op zich stelt het allemaal niet zo veel voor en zal Bethancourt er geen potten mee breken, maar mijn luidsprekers worden er aardig mee op de proef gesteld.
Hierna volgt het nummer
Highlander dat een verdeling in Pt 1 en Pt 2 krijgt. Dat eerste deel komt rustig op gang en gaat na verloop van tijd steeds wat meer snelheid krijgen. Waarom er een tweede deel is ontgaat mij een beetje want het nummer gaat gewoon voort. Het heeft soms wat kneuterigs en dat geeft het in dit geval hoe raar het ook klinkt zijn meerwaarde.
Alleen de titel
Knorrpromenade doet me al glimlachen. Die glimlach wordt alleen maar groter als ik de instrumentatie hoor. Loopt hij hier nu te tokkelen op een banjo? Ook hier heeft het nummer iets lieflijks, iets onbeholpens. Ik vind dit uiterst charmant. Van het sprookjesachtige dat ik hoorde op Dance Party in the Balkans blijft zo niet veel meer over maar des te meer 'lief mannetje pingelend op zijn electronica' (en nog leuker is dat zijn verschijning me nu zo makkelijk op het netvlies weet te verschijnen door het meegemaakte concert).
Ook
Streetgang is weer in stukken gehakt. Drie deze keer. Misschien om het zo meer nummers op deze cd te doen laten lijken? Geen idee, en wat mij betreft wederom niet nodig. Het eerste gedeelte is lekker sloom en loom totdat er aan het einde een versnelling wordt ingezet. Ik vind dit genieten hoor.
Ook op
Keep Your Boots Clean and Everything You Step On Is Dirt is de banjo te horen. Niet bepaald een instrument dat ik combineer met feestend Berlijn, dat toch een inspiratiebron geweest is voor dit album. Het is een midtempo nummer dat wat voortkabbelt en tot nu toe nog het minst weet te beklijven bij mij.
En dan het slot akkoord:
Close Your Eyes [Remix]. Ehm?! Toch dat nummer van het debuut? Ja. En de vraag is of dat een zwaktebod is of een opvulmanier. Ik zeg beiden. Want laten we eerlijk zijn: ondanks dat het een prima nummer is, voegt een remix daarvan niet echt veel toe aan een nieuw album. Okee, het is gepimpt in de stijl van deze opvolger maar zet er dan een compleet nieuw nummer op. Een wat bedenkelijke zet als je het mij vraagt. Maar goed, misschien wilde Bethancourt de aandacht in de huidige vluchtige muziekwereld vast blijven houden en moest er gewoon snel een opvolger komen. Wat mij betreft horen we hierna gewoon meer van deze artiest: hij weet mij wel wat te bieden en ik heb hier wel degelijk van genoten. Okee, de betovering ontbrak en de verrassing is er nu ook wel van af, maar dat heeft mijn pret niet mogen drukken en hopelijk gaat dat voor meer mensen op alhoewel ik me kan voorstellen dat de afhakers zich hier zeker zullen gaan melden (niet te veel a.u.b.).