Foundation Hope - The Faded Reveries (2005)

Het album lijkt in eerste instantie rust te willen geven in een horror scene, of misschien wel het gewone leven. Geklik, geschraap, gewroet, een veeg, kortsluiting, een donkere ondertoon, dat alles in een grote kille ruimte. Af en toe een rustgevend middeleeuws koor a la Palastrina. Het album komt melancholiek op me over, stemmen praten gepassioneerd over religie, de donkere grondtoon met een melancholieke reeks strings ervaar ik als vermoeid zijn van de onzin en de leegte daarvan.

Na deze track, in de 2e helft van de plaat weet het me mee te nemen als een drug. Een drug by air welteverstaan. Iemand die dat voor elkaar weet te krijgen nadat ik het album al verschilende keren heb beluisterd die heeft iets bijzonders weten te maken. Het brengt me in een lichte trance, donker, maar in die diepte ben ik alleen en veilig. Ik kan me volledig ontspannen, het enige dat ik hoef te doen is te ademen en te luisteren. Het sleept me mee in een roes en pas tegen het eind van het album merk ik dat de plaat op zijn eind loopt, langzaam kom ik bij mijn positieven.. Superlekkerplaatje.