Thomas Weiss & Mathias Grassow - Quiet Calling (2008)

Mooie plaat. Ik ga er voor zitten, doe mijn ogen dicht en droom weg. Het doet me denken aan een mis van Bach in C mineur. Hier en daar lijken melodieën er iets van weg te hebben. Ambient in mineur, een constante toon, wegebben van vlagen synths waar aan de andere kant weer nieuwe opkomen. Dan begint de main melodielijn die na zich een keer herhaalt te hebben uitsterft, de constante toon blijft. Het album zoemt voorbij.

De plaat had voor mij wel iets langer mogen duren, 39 minuten is mijns inziens veel te kort wanneer ik mijn ogen dicht heb en aan het genieten ben. Verder viel me op het verschil in het maken van een einde aan een Ambientplaat. Het is niet dat ie abrubt eindigt maar de manier waarop is me toch iets te snel. Alsof de artiesten niet begrijpen dat ik met gesloten ogen zit te luisteren en verwacht dat in lijn met de muziek de tonen zeer langzaam wegebben. Steve Roach bijvoorbeeld, begrijpt dat. Die laat zijn platen heeeeel langzaam uitsterven, en dat in optimaal geluidscomfort. Dat zegt mijns inziens veel over met hoeveel zorg het album in elkaar is gezet. Gek dat ik daarover val maar ik vind het gewoon niet leuk om te horen. De muziek sterft uit, ik hoor het einde van de plaat naderen, het gaat steeds zachter en zachter en dan wordt de naald van de plaat gehaald en is het stil. Dat is niet prettig. zo wil ik niet wakker worden uit een Ambienttripje. Dat kan beter.

Genoeg gezeikt, ik vind het een hoe dan ook een fijne plaat. Ik ga deze nog vaak draaien.