Andrew Poppy - The Beating of Wings (1985)

Ik kon Andrew Poppy eigenlijk alleen maar van zijn samenwerking met Claudia Brucken. Een tijdje geleden voor een redelijk prijsje een boxje gekocht waarop op 3 cd's al zijn solowerk is samengeperst. Een best aparte ervaring moet ik zeggen. Boeiende muzikant, hangt ergens tussen Mike Oldfield en Art of Noise in (wat betreft dat laatste, zie label). De eerste twee tracks hadden Oldfield weer redelijk grote albumverkopen gegeven in de 2de helft van de jaren '80 maar ja nu stond Poppy zijn naam op de hoes en was het maar moeilijk van de voorraad af te komen.

Maar goed zo blijkt maar weer dat er elke week wel weer wat te ontdekken valt. Misschien ook een tip voor mensen als Casartelli, dazzler en Ozric Spacefolk.

Ik ga straks eens luisteren. Ik heb de hoes alvast gecorrigeerd (zonder handtekening).

Maar als ik goed kijk, zie ik dat er in lichtblauw andere letters opduiken die spelen met de titel.
The Seating of Kings en The Cheating of Things. Een plaat met dubbele bodems dus.

The Object Is a Hungry Wolf...

Jongens, wat een kabaal allemaal.
Alleen die donkere saxofoon kan me echt bekoren.
Ik vraag me zelfs af of dit niet eerder "modern klassiek" dan pop of rock is.

Ik hoor die Mike Oldfield referentie wel, een soort kakofonische Tubular Bells.
En als na 6 minuten de muziek in een rustpunt wegzakt, is de gelijkenis zelfs heel frappant.
Vanaf dan lijkt het alsof ik naar een gecamoufleerde kopie van TB part 1 zit te luisteren.

Het zat al verborgen in de titel: The Cheating of Things?

32 Frames for Orchestra

Hier hoor ik wel dat de muziek van deze nobele onbekende met pop te maken heeft.
Gelukkig hier geen doorzichtige Oldfield persiflage, al proef je wel heel duidelijk diens mosterd.
Heeft wat van Incantations misschien, maar staat voldoende op eigen benen. Wel interessant.

De twee andere nummers vind ik niet meteen op YouTube.
Hoewel ik track 2 de moeite waard vind, blijft track 1 me tegen de borst stuiten.
Vraag is of de man in de rest van zijn oeuvre wat beter van Oldfield kan loskomen.

Ik wil vigil wel bedanken voor de luistertip.
Eens benieuwd of en hoe de anderen gaan reageren.

[quote]dazzler schreef:
The Object Is a Hungry Wolf...

Jongens, wat een kabaal allemaal.
Alleen die donkere saxofoon kan me echt bekoren.
Ik vraag me zelfs af of dit niet eerder "modern klassiek" dan pop of rock is.

/quote]

Zojuist het eerste stuk (The Object is a Hungry Wolf) even op Spotify beluisterd. Wat ik hoor is een vorm van "minimal music" - invloeden van Glass en Riley zijn wel hoorbaar, lijkt mij), en het bevalt me wel.

Dit album heb ik ooit geprobeerd op te sporen, maar het is lastig te verkrijgen tegen een beetje normale prijs. Deze week maar eens op mijn gemak beluisteren op Spotify. Bedankt, Vigil en dazzler voor het onder de aandacht brengen van dit album.

Akkoord, maar hoor jij dan niet dat het wel erg veel naar Tubular Bells neigt?
Vooral vanaf minuut 6 wordt die gelijkenis naar mijn smaak te opvallend.

Het oeuvre van Mike Oldfield ken ik eerlijk gezegd niet zo goed. Zal deze week Tubular Bells weer eens beluisteren, en dan eens verder kijken. Het is bekend dat Andrew Poppy ook popinvloeden onderging - wat ik geen bezwaar vind. Van het muzikale hokjesdenken houd ik namelijk niet zo.

Ik ook niet. Maar de lijn tussen beïnvloed worden en kopiëren is me in track 1 toch te dun.
In track 2 hoor ik die invloeden beter, ook die van Philip Glass bijvoorbeeld in het strijkersarrangement.

Houd het er maar op dat hij Oldfield zeker gehoord heeft, en dus ook zijn invloed ondergaan.
Verhelderend wat betreft de invloed die de popmuziek op Poppy heeft gehad vond ik het interview met hem uit 1985 op www.andrewpoppy.co.uk. Heb trouwens zojuist het hele album even afgeluisterd, en ik vond het zeer welluidend, maar misschien was het té behaaglijk (?). Wat ik wel erg fijn vond, was de steeds aanwezige puls. Maar goed, later deze week nog maar een paar maal luisteren.

In mijn ogen hoor je inderdaad een vergelijking (daarom benoem ik het ook) maar een kopie is het absoluut niet.

Geen gekke vraag. Met name in het eerste nummer word ik meer dan eens aan Terry Riley herinnerd. In het tweede kan ik de Mike Oldfield referentie wat beter plaatsen.

Ik was niet meteen gaan luisteren (Art of Noise klinkt hier niet als aanbeveling), maar had hem wel in het achterhoofd gehouden. Toen zag ik dat er hier alweer een hele discussie zich ontsponnen had. Tja, die eerste twee nummers klinken wel aardig (dat de andere twee niet te vinden zijn heb ik verder niet geverifieerd), maar inderdaad ook wat chaotisch, wellicht te vrijblijvend. Maar goed, de oren zijn toch weer even beziggehouden.

Bijna vergeten dat ik hem hadden, in 85 gekocht op ouderwets vinyl. Dus maar weer eens opgezet en hij heeft nog niets van zijn frisheid verloren. Kant A rustig minimalisme met verwijzingen naar Rieich en Nyman. Kant B sterk ritmisch. In de 1e track op percussie en de 2e op toetsen.
Mooi. Eigenlijk vreemd dat ik na deze eerste niets van hem gehoord heb.

Ik zit toevallig deze Andrew Poppy - Alphabed (A Mystery Dance) (1987) te luisteren, ook een aardige luistertrip hoor