Erik Norlander - Seas of Orion (2004)

Qua stijl is dit album nog wel het meest te vergelijken met Erik's formidabele debuut-album Threshold, aangezien ook Seas of Orion volledig instrumentaal is. Het is een lekker pompeus synth/rock-abum, waarop Erik zijn voorliefde voor electronische, progressieve rock duidelijk uit de doeken doet. Voornamelijk beïnvloedt door acts en artiesten als Emerson, Lake & Palmer, Yes en uiteraard Rick Wakeman (één van Erik's grootste helden), is Seas of Orion een feest der herkenning.
Het ruim 20 minuten durende "Adrift on the Fire Seas of Orion's Shield" kan zelfs gezien worden als Erik's antwoord op de muziek van Tangerine Dream en Klaus Schulze á la jaren '70. Hoewel ik het album net even wat minder vind als Threshold, maakt ie toch een hoop goed vanwege dit weergaloze, lange nummer, waardoor ik toch eerst hangend op een 3,5, naar 4 punten ga.
Ook het stevige en theatraal klinkende "Fanfare for Absent Friends" mag er wezen. Overigens is dit nummer opgedragen aan de slachtoffers van de WTC-ramp op 11 sept. 2001.
Alleen de cover van Vangelis' "Hymne" voegt weinig toe en had van mij niet gehoeven.
De rest van de nummers liggen qua stijl duidelijk in het verlengde van "Threshold".
Blijft dus over een lekker album die voor de liefhebbers smullen geblazen is. En voor mij dus ook, dus ik schep nog maar weer eens op, aangezien dit naar meer smaakt .

...dacht even dat het een voetballer was die een plaatje had gemaakt...