Mijn LP's zijn binnen. Het heeft bijna drie weken geduurd, wat me alleen maar hongeriger heeft gemaakt. Domkirke en deze, Pentemple.
Ik loop naar mijn kamer en heb besloten om met pentemple te beginnen. Ik start de lp en sluit mijn ogen.
Het is zwart voor mijn ogen. De duistere, trage drab die uit mijn speakers druipt komt langzaam op me af, en ik ben aan de grond genageld. Het verleid me, beangstigd me, en probeert me mee te nemen naar plekken waar ik eigenlijk niet wil zijn. De zwarte drab druipt verder mijn kamer binnen richten mij, richting mijn hoofd en mijn oren waar het langzaam naar binnen sluipt. De zware drones en blast beats klemmen om mijn nek, ik probeer los te komen maar betrap mijzelf op lust; ik wil meer.
De drab neemt me mee naar een donker bos waar beelden voorbij flitsen, waar schreeuwen uit komen waarvan ik niet wist dat die voorgebracht konden worden door een mens, een persoon, een man met de naam Atilla en een man met de naam Sin Nanna.
De drones en schreeuwen zijn als windvlagen die door het bos jagen, als geesten die je achterna rijden op een paard, je bent zelf bang en te erg in trance geraakt om maar iets van dit alles te snappen, of tot je op te kunnen nemen. En dan ineens word de druk minder, de zwarte drab trekt zich terug de speakers in, het beeld word vager en ik kom bij, ontwaak uit de droom die net voorbij raasde. Was dit eigenlijk wel een droom? Of gebeurde het echt?
Kant A is afgelopen, tijd voor kant B.