Autechre - Peel Session (1999)

Zeer aangename Autechre release, maar haalt niet helemaal het niveau van hun betere werk.

"Milk Dx" is een uiterst lekkere track, die wat traag op gang komt, en ook nogal wat tijd nodig heeft om op te bouwen, maar deze tijd wordt wel zeer goed gebruikt om een ietwat vreemde sfeer op te bouwen. Niet echt chill, ook niet duister. Een soort van onderhuidse spanning loopt door het nummer, met dank aan de nogal onconventionele melodiesamples. Verder lekker Autechre geratel, met de typische claps, basses en hihats. De topper van de EP voor mij. "Inhake 2" is het minste nummer van de EP. Beetje banaal met minder interessante samples en ritmes. Ook de lengte van het nummer mocht wat korter, maar dat is met alle nummers die je niet zo liggen natuurlijk. Geen slechte track, maar te gewoontjes.

Gelukkig sluit de EP wel enorm lekker af met "Drane". Heerlijke chille track, mooie synths en waves met kalme, maar wel licht psychedelische backing samples. Lekker wegdroomtrackje, perfect opgebouwd, en met een heerlijke climax. Jammer een beetje van "Inhake 2" dus, want anders had er zeker 4.5* ingezeten. Nu blijft het hangen op 4*. Toch zeker de moeite om uit te proberen, en zeker een aanrader voor Autechre fans (en wat zijn die hier weinig eigenlijk, toch wel opvallend).

Mooie, lang uitgesponnen tracks van Autechre. Volgens mij zo ongeveer hun laatste conventionele werk hier, maar het is wel genieten. Vooral Drane is zó lekker dromerig en hypnotiserend.. lekkere laagjes, knisperende samples.. mjumm!

4*

Deze EP is best aan te raden aan beginnende luisteraars van Autechre. Het is een perfecte tussenweg tussen het in het begin moeilijk luisterbare latere werk en het tot op zekere hoogte snel volgbare eerdere werk. Overigens hierbij belangrijk om te weten is dat de nummers zijn opgenomen in 1995 bij Radioshow-host John Peel ten tijde van Tri Repetae en de Garbage EP. Je kunt ook wel duidelijke gelijkenissen horen met veel nummers van die releases. Persoonlijk vind ik alle tracks geweldig, maar ja dat vind ik eigenlijk altijd wel bij Autechre.

Milk DX heeft een mooi squelchend geluid in de langzaam jammende beat. Mysterieuze donkere melodie komt erover en vervolgens een synth dat wel een (in de kiem gesmoorde) stem lijkt zijn die over de beat rapt. Grappige komisch effect heeft dat en het staat in apart contrast met de verder donkere trip.
Inhake 2 heeft een van de coolst uitgewerkte beats van Autechre ooit voor mij en ik ben een absolute rhythm freak. Het nummer gaat alleen wel eentonig door de laatste 2 minuten, dat ben ik opzich wel eens met de review van Onderhond over dit nummer. Verder een fascinerend nummer, wat een perfecte break op 4:14.
Tot slot is Drane inderdaad een erg mooie afsluiter waar je ver mee wegdroned.

Fantastische EP.
3 grote toppers, samen goed voor ruim 25 minuten geniale muziek.
Voorlopig mijn favoriete Autechre EP.

Ik vond het al vreemd dat deze EP uitkwam na hun 'LP5' album welk uiteindelijk toch nog een stuk complexer is als deze. Moet even een stapje terug geweest zijn voor de meeste Autechre fans die al gewend waren aan de nieuwe 'technologische' sound.

'Milk DX' heeft lage, scratchende 'reverse' geluiden die voor een constante flow zorgen. Als dan uiteindelijk die melodie heel subtiel komt binnengeslopen wordt het echt een memorabele track. Het heeft een triestig sfeertje en is dus geen nummer om happy van te worden. Net daarom is het ook zo speciaal qua sfeer.

'Inhake 2' weet mij - net zoals Onderhond - niet volledig te overtuigen. Pas als er wat meer geratel komt in die percussie vanaf die break (04:14) wordt die beat interessant. Op de meeste nummers van deze EP zit weinig verandering in de ritmes. Ze worden redelijk (relatief voor autechre dus) rechtlijnig gehouden. Het is echter enkel in dit nummer dat ik wat op mijn honger blijf zitten. Wellicht omdat er net iets te weinig te beleven valt in de synths om met repetitieve ritmes te werken.

Afsluiten doet het duo weer in stijl met een track van formaat. Volgens Sean Booth is 'Drane' een antwoord op het effect dat Richard D. James toepaste in 'Bucephalus Bouncing Ball'. Dat lees je
hier. Heel fragiele melodieën gebruiken ze hier, waarvan de hoogste tonen pieken naar sinustonen. Mooi middenstuk ook waar dat basisthema (met knappe percussie) even stopt om kort daarna terug in te vallen. Jammer van die éne track dus, verder erg mooi werkje dat ik graag in mijn kast zou willen hebben.

50 procent langzamere versie van Drane (erg fijn om uit te zitten): Autechre - Drane (Speed -50%)