Denim - Back in Denim (1992)

American rock - ooh yeah - don't you ever wonder why the whole world's falling in love?

Tja, schrijf maar eens iets over een album dat je zo diep adoreert. Een zware taak. Zwaar, net als de constatering dat van alle muziek die je kent dit zo ongeveer het 'beste' is. Camp en kitsch gekoppeld aan een tikkeltje misnoegen en flink wat onzin, wat zegt dat over mijzelf? Laat ik het daar maar niet over hebben en in plaats daarvan de muziek bespreken

Lawrence - alleen Lawrence - schrijft hier zijn eigen rock-bijbel. Middels Osmonds, American rock, de middle of the road en zijn zo charmante huis- tuin- en keuken poëzie. De sleutel voor mij is dat het ondanks dat het zo tongue-in-cheek en persoonlijk is, tegelijkertijd een diepere laag heeft. Het staat ver van Felt af, maar op hetzelfde moment komt het van hetzelfde spirituele thuis, I suppose.

Wat ik wil zeggen: dit staat op het kruispunt van enerzijds totale nietszeggendheid en anderzijds het besef van iets veel diepers dat je alleen kunt voelen maar niet benoemen. Net zoals de leven. Ja, dat is dit album. En daar zit voor mij nu eenmaal de fijnste muziek.

Als laatste lofzang: de man is een genie - om maar eens een veelgebruikte term uit mijn onderbuik te rukken - en verdient een breder publiek. Houdt u bijvoorbeeld van Pulp dan zult u dit zonder meer kunnen waarderen.

p.s., het tweede album heet Denim on Ice; laat die titel eens over je grijze cellen wandelen.

Mooi Britpop-vervolg op Felt, met als hoogtepunten de lange nummers en single Middle of the Road.
Lekker album!