George Duke - Illusions (1995)

Alleen al voor het intro zou je dit album aan moeten schaffen! Maar ook de rest klinkt als een klok! Met vlagen heerlijk solowerk van George. Valt onder de smooth jazz

Alleen al voor het slotnummer So I’ll pretend, prachtig gezongen door Dianne Reeves met een saxofoon intermezzo van Kirk Whalum is de aanschaf van dit album waard.
George Duke albums hebben bij mij veel draaibeurten nodig voordat ik muziek goed kan beoordelen. Illusions is ook zo'n album, die in de loop der jaren is gegroeid, evenals A Brazilian Love Affair, ook een heel mooie van wijlen George Duke..

Nou, Brazilian love affair pakte mij meteen, daar hoefde ik niet veel moeite voor te doen. Het hielp natuurlijk dat hij in die tijd - jaren zeventig dus - verscheidene albums uitbracht met discofunk à la Earth Wind & Fire. Dat waren zeer toegankelijke albums, waarvan het me altijd verbaasde dat hij met sommige van die nummers niet gewoon eens een top-40 hit gescoord heeft.

Deze is wel minder direct toegankelijk, hoewel nog steeds vlot en melodieus. Veel vocale R&B-achtige stukken, met zang van o.a. The Emotions, Dianne Reeves en James Ingram, en vier uitgesponnen instrumentale stukken, met wat (nog) meer ruimte voor Georges solo's op diverse toetseninstrumenten. Je moet wel een voorliefde voor dit soort smooth jazz hebben om hier echt van te kunnen genieten. Mijn vrouw vindt het gepriegel op de vierkante centimeter, maar ik ken genoeg jazz- en fusionplaten die drukker extremer klinken. Deze is op sommige momenten juist heerlijk relaxed.