Esoteric: Tarot (1992)

Tarot (volledige titel is eigenlijk The Stations of the Tarot) is het 4de deel van het omvangrijke oeuvre van Esovision, een onderdeel van Arcadia, een enorme muziekbibliotheek. Deze muziek wordt o.a. gebruikt door Reclame Bureaus en de Media Industrie en is daar dan ook specifiek voor gemaakt.

Buiten dat feit om is de muziek over het algemeen ook gewoon bedoeld voor privédoeleinden en daarom dan ook gewoon verkrijgbaar op CD.

De esoterische muziek-CD’s zoals ze via het sub-label Esovision zijn uitgebracht, vielen me jaren geleden op in de bakken op de New Age-afdeling in een grote CD-zaak in Utrecht (het al lang niet meer bestaande Ear & Eye). De prachtige albumhoezen en de veelal mysterieuze thema’s die per CD verschillen, deden me besluiten om me eens in deze muziek te verdiepen. En wat bleek: een kolossale, muzikale wereld ging voor mij open. Muziek grotendeels uitgevoerd op keyboards en synthesizers. Ontzettend obscuur en onbekend, maar het mooie is dat de meeste muziek van deze albums (en dat zijn er nogal wat), erg goed is en van hoge kwaliteit. De ene release is zeker beter dan de ander, maar dat neemt niet weg dat er voor ieder wel wat te vinden is. Als je tenminste van intrigerende, mooie, instrumentale en grotendeels elektronische muziek houdt.

Christian Hanak is verantwoordelijk voor Tarot, zijn eerste release op Esovision en tegelijkertijd één van zijn meest opvallende. In tegenstelling tot de meeste andere releases van Esovision én die van Christian Hanak zelf, bestaat dit album namelijk uit composities die stuk voor stuk slechts twee tot drie minuten duren. Sommigen zelfs krap twee minuten! En toch kennen ze allemaal hun eigen karakter en doet eigenlijk geen enkel nummer onder aan de rest. Wat automatisch resulteert in een uiterst genietbaar, maar bovenal lekker afwisselend album waarin binnen het flinke scala aan nummers, ontzettend veel gebeurd. Uiteraard is ieder nummer een kwestie van persoonlijke smaak, immers heb ik ook duidelijk mijn favorieten. Feit blijft, dat Christian het voor elkaar krijgt om op dit album elke keer een stukje muziek voor te schotelen die overduidelijk een eigen kop en staart kent.

The Stations of the Tarot is een uiterst vermakelijk en leuk album die ook nog eens van een redelijk hoog niveau is. Het album is zo leuk dat ik, enthousiast als ik ben, elk nummer even kort onder de loep wil nemen. Of in dit geval, elke kaart.

“The World” knalt er meteen goed in en laat een venijnige melodie horen in combinatie met een drukke en opzwepende ritmische ondersteuning. Kort, maar krachtig en kernachtig.

“The Fool” is iets meeslepender van aard, maar tegelijkertijd is het een lekker vlot nummer. Ook dit nummer laat horen dat Christian Hanak niet veel tijd nodig heeft om prettige en herkenbare thema’s volledig tot leven te laten komen binnen een compositie die krap 3 minuten duurt.

“The Magician” is theatraler en pompeuzer van aard. Het klinkt een beetje melig bij vlagen, maar is bovenal ook weer lekker afwisselend. Sprankelend, grappig en melodieus tegelijkertijd.

“The High Priestess” zet het theatrale karakter van zijn voorganger door, hoewel het nummer neigt wat overdreven te klinken door het vele melodieuze en bombastische getetter. Daardoor lijkt de meligheid wat de overhand te krijgen.

“The Empress” is een echte knaller. Het begint wat dramatisch om daarna een rock-achtig karakter te krijgen. Een stoer, opzwepend nummer waarin het lijkt alsof er met een hoop poeha daadwerkelijk een keizerin aan het publiek wordt aangekondigd. Wat dan ook gepaard gaat met een hoop geklap en gejuich. Ook leuk hoe het stoere thema hand in hand gaat met een meer koninklijk getint thema die tussendoor de revue passeert. Eén van de toppers van het album.

“The Emperor” is van subtieler niveau. Een mooi nummer met een mooi, rustig thema. De keizer vind het niet nodig om de show te stelen. Hij weet wie hij is en hoeft dit in tegenstelling tot de keizerin niet van de daken te schreeuwen. In ieder geval een erg fijn nummer om even gas mee terug te nemen.

“The Pope” duikelt van het ene thema in het andere. Een wat grilliger klinkend nummer die klinkt als het thema bij één of andere naargeestige kermisattractie. Niet per se vervelend, alhoewel ik dit nummer wat geforceerd vind klinken.

“The Lovers” doet weer wat neutraler aan. Alhoewel het thema niet per se klinkt alsof we het hier daadwerkelijk hebben over twee geliefden. Het kent in het midden ook even een wat ongewoon klinkende overgang. Verder is het wel een fijn nummertje.

“The Chariot” is weer een wat rustiger nummer. Geen gedoe, gewoon even bijkomen met een mooi themaatje zonder de nodige opsmuk. Helemaal niet onaardig.

“Strength” heeft een geforceerd aanwezige, bombastische opening die me niet zo aanstaat. Het nummer blijft in dit vaarwater verkeren. Erg nadrukkelijk, maar gelukkig ook erg kort. Niet zo geslaagd.

“The Hermit” is erg lekker. Rustig, kabbelend melodielijntje wat zorgt voor een alleraardigst thema, ondanks dat dit nummer gek genoeg verder niet écht speciaal klinkt, toch uitmondt in één van mijn favorieten. Soms hoeft het allemaal niet zo onbedoeld geforceerd te klinken om toch te spreken van een prima stukje muziek.

“Wheel of Fortune” is een meeslepende, wat groots klinkende compositie die behoudend en kalm blijft klinken. Af en toe mooi en subtiel en soms wat dreigend.

“Justice” trekt alle registers open en lijkt zowaar op muziek wat zeker wel gepast zou hebben op de achtergrond bij één of andere freakshow. Excentriek, vreemd en toch ook wel erg gaaf, is dit zeker één van de opvallendste nummers van het album. Lekker gek en toch erg goed.

“The Hanged Man” is zeker geen droevig, somber stukje muziek wat de titel namelijk doet vermoeden. Integendeel, het is een prachtig stukje muziek die zelfs opvallend veel pop-invloeden laat horen. Heel pakkend en opzwepend en bovenal heerlijk om naar te luisteren. Wederom een persoonlijk toppertje.

“Death” klinkt heel ritmisch en ietwat broeierig en heeft tegelijkertijd een dramatische meeslependheid over zich. Daarnaast toch ook weer erg afwisselend met veel bravoure, is dit eigenlijk een heel levendige compositie die allesbehalve doods klinkt. Ook al doet de titel anders vermoeden.

“Temperance” klinkt ergens wel apart; het nummer heeft in het begin namelijk een behoorlijk huppelend spring-in-het-veld karakter. Echter mondt het nummer al snel uit tot een stoer, heerlijk ritmisch en vrolijk stukje muziek. Daarna wisselen de stijlen zich vrij snel weer af wat uiteindelijk zorgt voor een behoorlijk dynamisch, geweldig nummer.

“The Devil” is wederom niet wat je verwacht van een nummer met zo’n titel. Het is juist een heel behoudend klinkend nummer met een fijn thema. Geen kwaadaardig gedoe, geen duistere toestanden. Gewoon een heel onschuldig, maar bovenal een lekker onbezorgd stukje muziek.

“The Tower” heeft weer iets plechtstatigs over zich. Majestueus, theatraal en deftig is dit wederom weer een fijn stukje muziek. Het had iets subtieler gemogen, want ondanks het mooie thema klinkt dit nummer wat te lawaaierig. Het ontsiert de muziek in dit geval een beetje. Ondanks dat het niet zo bedoeld zal zijn.

“The Star” heeft door de rock-stijl een wat steviger smoelwerk en is een leuk nummer, ook al neigt het getetter, wat voor het thema door moet gaan, wat teveel de overhand te krijgen. Voor de rest is het best een tof nummer vanwege de stoere en stevige insteek die de muziek met zich meebrengt. En het einde komt best als een verrassing.

“The Moon” klinkt wat geheimzinnig en mysterieus en wordt naar het einde toe wat heftiger. Niet veel speciaals, maar ook niet onaardig verder.

“The Sun” is een levendige, ietwat opzwepende compositie. Het is het positieve, warme karakter van het thema die de muziek z’n kracht geeft, al ware het de zonnestralen zelf die warmte, kracht en blijdschap biedt.

“The Judgement” zorgt voor een passend einde van deze uiterst genietbare plaat. Middels een hoop bombarie, worden de registers nog even flink opengetrokken en laat dit laatste nummer een scala aan charmante themaatjes horen, gezamenlijk met een hoop toeters en bellen. Letterlijk en figuurlijk!

The Stations of the Tarot is een aanrader. Normaal gesproken gaat mijn voorkeur niet zo uit naar relatief korte nummers. Vaak is het zo dat op het moment dat een nummer lijkt te gaan ‘lopen’, deze dan alweer afgelopen is. Zo niet met dit album; elk nummer duurt precies lang genoeg en boeit van begin tot eind. Ook is het leuk dat Christian zoveel diverse stijlen binnen zijn muzikale spectrum laat opkomen. Het zorgt voor enorm veel afwisseling binnen de muziek.

Dit uiterst vermakelijke, maar bovenal genietbare album verdient dan ook 4 punten en maakt me dan ook benieuwd naar de rest van Christian’s releases op Esovision.