Esoteric: Transfiguration (1995)

Walt Haymer laat op Transfiguration een soort vorm van electronische klassieke muziek horen, oftewel: hoe had de muziek van Mozart geklonken als hij in deze tijd had geleefd, en zich helemaal gestort had op het spelen op keyboards en synthesizers?
Ziehier het bewijs!!
Ondanks dit gegeven moet ik zeggen dat ik niet heel erg onder de indruk ben van Transfiguration. Het album kabbelt teveel door en onderling is er weinig afwisseling.
Het album opent met "Change" en "Phantom-Body", waarop Walt zijn kenmerkende stijl laat horen, zoals ik het al van hem gewend was op Mantra, wat overigens een véél beter album is dan deze...
De beide nummers openen op een zweverige, mysterieuze wijze en openbaren pas later hun geheimen, door met mooie melodielijnen goede thema's neer te zetten met sterke ondersteuning.
Daarna slaat het roer om met "Constituents of the Life", wat lieflijk piano-gekabbel laat horen. Daaroverheen worden allemaal klassiek getinte melodieën gespeeld die erg sterk aan Mozart doen denken. Best leuk, maar het kabbelt véél te lang door. Ook de electronische viool-klanken die overigens in élk nummer te horen zijn, gaat op een gegeven moment een beetje irriteren.
De rest van het album ligt in het verlengde van "Constituents..": het is werkelijk waar klassieke muziek uit een electronisch apparaat.
Wat op zich z'n momenten heeft, zoals het laatste gedeelte van "Transcendence", waar een aanstekelijk en lieflijk melodietje in één keer ondersteuning krijgt van een effectieve en ritmische ondersteuning. Het gekabbel op de keyboards doet me, vooral aan het einde van dit nummer, zelfs bij vlagen denken aan die van Rick Wakeman.
Maar er zijn te weinig momenten dat ik écht denk van: wauw, tof man!!
Aardig dus, maar niet denderend. Daarom blijf ik toch steken op een middelmatige 3 punten...

Mijn advies: check Walt Haymer's Mantra-album eens uit, wat werkelijk een geniaal album is!!