Sido Martens - Open (2006)

Sido Martens, bekend van Fungus, daarna een aantal folkplaten (in het Engels). Een gehele tijd in een depressie, maar uiteindelijk weer terug met Nederlandstalige platen. En op al deze platen verwoordt Sido Martens allerlei zaken waar hij mee geconfronteerd wordt. Uit de actualiteit, uit zijn eigen leven, uit zijn geschiedenis. Sido Martnes is geen taal virtuoos, de teksten zijn vaak kort, eenvoudig. Daarin zit de kracht, maar ook een zwakte. Bij een vorige bespreking maakte ik ook al de vergelijking met Gerard van Maasakkers, een virtuozere en ook warmere tekstschrijver. Die ook persoonlijke zaken aanroert, maar daar zit meer compassie in.
Bij Sido Martens merk je daar wat minder van, zijn directe taal laat daar ook geen ruimte voor. Beelden worden als het ware in zwart/wit neergezet , zeker niet in pastelachtige kleuren die toch wat verbloemend zijn.
Je moet daar van houden, je moet ook mee kunnen gaan met Sido Martens in zijn zieleroerselen.
De plaat start wat mij betreft met het mooiste lied "moeder m". Een lied dat aan Moeder Maria vraagt waar ze is als de kinderen in oorlogsgebieden terecht komen. Ook in deze tijd een zeer aangrijpend lied, wat eindigt "de moordenaar in ons, de moordenaar in mij, de moordenaar in ons , maakt vogelvrij". Dat laatste is typisch Sido Martens, heel direct.
Andere songs zijn persoonlijker , waar Sido het jaargetijde of het weer koppelt aan zijn eigen gemoedstoestand. (de vorst zit in mijn hart en de dooi zet nog niet in uit het intense 'winterziel').
Een mooie plaat, toch merk ik aan alles dat het me net niet raakt. Komt het door mijn Brabantse inborst dat ik de directheid niet altijd kan waarderen ? Ik weet het niet waar het precies in zit, maar ik blijf mijn best doen om er toch nog meer in te verdiepen, want de eerlijkheid in de directheid spreekt me weer wel aan. Muzikaal is het op zich erg goed, tussen folk en kleinkunst in, een vleugje Stef Bos, een vleugje Zeilstra