Grand Funk Railroad - Caught in the Act (1975)

Wat is en blijft dit toch een heerlijk album. OK, het is muzikaal wellicht niet zo van een hoog niveau, maar de gedrevenheid spettert ervan af. Van het openingsnummer tot aan de cover op het einde. Echte rauwe amerikaanse rock.
Hoogtepunten? Foot Stompin Music, Closer to home, Shinin on, Black Licorice, The Railroad, T.N.U.C. (jammer dat op de CD de drumsolo dramatisch is ingekort) en Inside Looking Out.

Deze hoort alleen bij kopje live platen.

Zeker jammer want de wijze waarop Don Brewer de drumkit hanteert is zeker 'maatgevend'. Stuwend en zeeeeeer gedreven.

Als ik maar één CD naar een onbewoond eiland mocht meenemen zou ik ZEKER deze meenemen. O.k O.k. ik ben een hardcore GFR fan da's duidelijk. Niet alleen vanwege de goede muziek want goede hardrock bestaat er genoeg maar vooral vanwege de SPIRIT die Mark Farner en consorten aan de dag leggen. GFR is een rockstijl op zich. Geen satanische, demonische teksten, ingewikkelde, toonladders. Deze muziek heeft me menigmaal uit de put gehaald. Deze fantastische rockband is jarenlang ondergewaardeerd gebleven en de nieuwe Grand Funk (zonder Mark Farner) is een complete aanfluiting.
Klik maar eens naar you tube: grand funk history part1 tot5 en je ziet dat Led Zep, Deep Purple, etc. het bij GFR afleggen qua spirit, rockgeest, integriteit etc. Kijk, luister en VOEL GFR!
'Some kind of wonderful' is zowat het enigste wat in Nederland over hun bekend is, misschien nog 'We're an American band' of 'Bad Time', 'The Locomotion maar dit doet de rest van hun muziek geen recht.
Neem je daarna ook ff de tijd om de petitie van Packed Funk te tekenen.
Istimewa(Grand Funk fan sinds 1970)

Let vooral op de eerste begintonen van Closer to home/I'm your captain voel die bass/drum/gitaar/Mark Farner's funky 'rock' stem(hoezo Robert Plant, Ozzy Ozbourne?) Alleen al die eerste tonen heb ik al zo vaak teruggespoeld en afgespeeld.
Luister naar 'The railroad' (die stem) etc. etc. Goosebumps!!
Zo kan ik nog wel doorgaan.
Istimewa

Goeie jeugdherinneringen uit de seventies
istimewa

Je hebt helemaal gelijk; deze band en zeker dit album is zwaar onderschat.
Ik ga geen vergelijkingen trekken, dat heeft geen enkele zin.

Ik heb mij alleen verwonderd over het feit dat het einde van "Closer to Home" wordt weggedraaid. Op de LP kon ik mij er nog iets bij voorstellen maar op de cd snap ik niet waarom ze dat gedaan hebben.
Het begin van "Closer to Home" is adembenemend.

Wat een heerlijke stampende live-cd!
Alles is goed, behalve de productie had wat beter gekund.
GF is een geweldige seventies band die in NL compleet is ondergewaardeerd.
Gelukkig is vrij veel op cd te vinden. Op marktplaats wordt er nog veel van hen op cd aangeboden.
Terechte opmerking van Bulldozer dat Closer to home wordt weggedraaid...begrijp ik niet.

Het LIVE album uit 1971 vond ik (veel) beter

Die ken ik niet. Ik ga er naar op zoek, bedankt!

Van het begin tot het eind meer dan ok. Het enige puntje van kritiek is de jaren 70 drumsolo in T.N.U.C.

Aanrader voor de liefhebbers van lekkere rauwe rock.

4.5*

En zowat het enige verzamel/live album waarop het geweldige 'The Railroad' staat!

Zag deze plaat voor een klein prijsje in de vinylbakken liggen en het leek me wel een aardige kennismaking met deze band. Naar nu blijkt klinkt dit wel meer dan aardig! Wordt de komende tijd vaker opgezet

Wou toch al wat meer met dit soort bands en periodes bekend raken dus vandaag deze beluisterd. Dat Hammond orgel he! Naar de huidige maatstaven klinkt het soms wat braafjes maar naar de huidige maatstaven swingt het wel enorm! Inderdaad: op luid volume afspelen.
Footstompin' music, met een rock 'n roll soul die er wezen mag.

Laatste cd uitgave van EMI (2003) heeft de complete drumsolo en Closer Tot Home zonder onderbreking. Goed gemasterd ook.

Helemaal met Larzz eens.
De geremasterde versie van Caught in the act heeft dit album een heel stuk beter gemaakt. Het geluid komt beter tot zijn recht. En er zijn een aantal duidelijke verbeteringen toegevoegd die de cd zeker beter maken. Maar toch, ondanks dat, zet ik hun eerste “Live album” liever op. Dit album klinkt mij iets te netjes, gladjes en harmonieus, dit in tegenstelling tot het “Live album” daar waar de nummers wat energieker, rauwer en met meer lef gebracht worden.
Maar....The Railroad is wel een pareltje, en maakt deze cd tot een verplichte aanschaf.

Dat is een rake opmerking. Grand Funk Railroad: wat een band!