Ozric Tentacles - Strangeitude (1991)

Een mix van Pink Floyd meets Frank Zappa. Bizarre cybersound

Toch jammer dat niet meer mensen dit ronduit fantastische plaatje kennen, het is al meer dan 10 jaar 1 van meest favoriete cd's en ik draai hem dan ook nog steeds regelmatig.

Ook jammer dat we geen Top 15 kunnen hebben, want dan zou deze zeer zeker bij mij in de lijst staan

kheb recent het hele ouvre gepindakaast en ben nog niet toegekomen aan deze

jurassic shift is momenteel favoriet maar wat ik verder vlug heb beluisterd gaat geheel andere kanten op dan die

dus, tzt zal ik hier eens wat schijven

Helaas is deze band (lees:Ed Wynne) enkele jaren behoorlijk op zijn retour, dit is een plaat uit de echte goede periode (1990-1997) met de sterkste line up.
De eerste keer dat ik ze live zag was in De Melkweg in 1995 , super!, de laatste keer precies 10 jaar later op Roadburn dat was een fikse tegenvaller..helaas.

Is deze band een beetje te vergelijken met Tangerine Dream,of Klaus Schulze? En welk album is de beste start van deze band?

Het heeft soms maar danb bedoel ook ook soms iets van Tangerine Dream weg. Het is duidelijk een band met een compleet eigen sound. Laat je eens verrassen.

En met welk album kan ik het beste beginnen dan?

Begin eens met Jurassic Shift of Erpland of nog beter deze 2 zijn gekoppeld in een 2 cd doos dan heb je ze alle 2 in 1 keer.

Super trippy plaat in met Pepler/Hinton nog in de band...

Ik ben niet eens met de stelling dat de band er op achteruit is gegaan...

Wynne heeft halverweg de jaren negentig nog een hele vette band met Seaweed/Rad...

Daarna werden de platen meer solo van karakter, maar nu (2010/2011) zijn The Ozrics toch echt weer een band... Ik zou alleen graag Jon Egan (fluit) weer terug in de band zien...

Ik blijf het jammer vinden dat de sound van Ozric Tentacles vaak een beetje tam is. Het zijn wel meestermuzikanten die vaak heel goed de balans tussen jammen en componeren weten te vinden. De arrangementen vind ik wellicht zelfs nog iets indrukwekkender. Een minpunt van Strangeitude is dat sommige passages een beetje eentonig zijn.

Dan zetje toch diekeet of agressjen van sleejer op, das niet tam.

Ik denk dat Stijn een meer stonerrock achtige plaat verwachtte.

Dat is ook een beetje het probleem met het label 'spacerock'. Aan de ene kant heb je de heftige bands met fuzzgitaar die meer stonerrock maken (Monster Magnet, Kyuss), dan heb je de progrockbands (Eloy, Pink Floyd), dan heb je psychbands (Hawkwind) maar er is ook een groep spacerockers die instrumentale progressieve spacerock maakt met meer fusionelementen (Hidria Spacefolk, Quantum Fantay, Ozric Tentacles). Die bands die doen meer met samples, drumcomputers, synths, percussie etc.

Ik hoor wel vaker dat mensen de Ozrics óf te saai vinden, óf te gelickt, óf whatever.
Maar dat is nu éénmaal wat ze doen.

Nah, ik houd niet echt van stonerrock.

Een wat zwaardere, diepere sound vind ik het beste passen bij dit soort muziek. Denk inderdaad aan Quantum Fantay of 'Echoes' van Pink Floyd. Dynamiek kan ook goed werken.

..uit de tijd van de good old house/rave-scene.
Ozric Tentacles was toen nog een echte festival-act die zwaar leunde op de heersende ravescene,de hele nacht dansen op acid.
Dat is precies het geluid wat de ozrics hier produceerde.
Aan de ene kant het repetitieve van de acidhouse en aan de andere kant de chillout van de ambienthouse.
Voor sommigen misschien saai inderdaad.
Het bandgeluid van de ozrics kwam live ook het best uit de verf, check Underslunky.
Pakweg 8 jaar later was het volledig gedaan met de band qua spontaniteit etc.

Sploosh was uiteraard de hit op de alternatieve dansvloer. De band met de sound van een goatrance dj. Destijds geweldig tijdens een tour samen met Senser en Eat Static en de fruit salad lightshow. Ik heb ze zelfs tijdens Pinkpop gezien. Dat was in 1998. Kom daar maar eens om in 2018. Soundtrack bij een geweldige tijd. Maar toen dat element eenmaal wegviel werd het toch minder helaas. Laatste keer live voor mij was tijdens roadburn 2005. Daarna nooit meer gezien. Maar deze lp draai ik af en toe nog weleens.

Ik had niet gedacht nog een plaat van de Ozrics met een 4* te beoordelen. Waar Waterfall Cities en Erpland me niet echt van mijn spreekwoordelijke stoel lieten vallen, bevalt deze plaat me stukken beter. De wat kortere speelduur staat me meer aan, de jams zijn memorabeler en blijven beter hangen en de melodieën komen voor mijn gevoel veel beter uit de verf. Ook de composities in het algemeen zijn gewoon sterker dan op de twee laatstgenoemde albums.

Toch blij dat ik deze van de Ozrics een kans heb gegeven wat dat betreft, dus wellicht dat er nog andere platen van deze spacerockers zijn die me ook nog gaan bevallen.

Allern jammer dat je de woorden 'beklijven' en 'bekoren' hebt opgepikt (onbewust?).

Moet je eens (voor de grap) opletten hoe vaak deze twee woorden in een reactie/recensie staan. Maar ben blij te lezen dat er toch ook Ozric-platen je wel bevallen.

Een goede zet van K-Scope om hun catalogus ook op bandcamp te zetten. Een eerlijker en voor iedereen fijner luister-medium. Ik weet even uit mijn hoofd niet welke van the Ozrics ik nu wel of niet al via Bandcamp heb aangeschaft.

Deze periode (ik geloof dat ze hier een kwintet zijn) heeft wel mijn voorkeur. Spacerock met prog/fusion-elementen en voor spacerock-begrippen korte, puntige composities.

Je hebt gelijk, ik erger me ook altijd aan bepaalde terminologieën die vaak in recensies hier op musicmeter voorkomen. Is het zo beter?

Jong geleerd is oud gedaan zeggen ze altijd...

De leukste recensies (vind ik) om te lezen zijn de enthousiaste, waarin veel meer uit het gevoel, de beleving geschreven wordt. Informatieve reacties vind ik ook leuk.

Maar die standaard-riedeltjes, tsja... Maar doe wat je doet. Ik ben ook maar een oude cynicaster.

Ik ben het roerend met je eens. Zelf ben ik in een aantal marathons bezig, en bij minder goede albums verval je al snel in bepaalde standaard riedeltjes en duffe termen.

Bij albums waar je echt enthousiast over bent en waar je zin hebt om over te schrijven (ik noem Foxtrot van Genesis in mijn geval) komen vaak de leukste ideeën en zinnen je brein binnen en voordat je het weet heb je een mooie, persoonlijke recensie waar het eigen gevoel en de eigen ideeën / gedachten centraal staan. Die recensies zijn ook altijd het leukst om te lezen.