Ozric Tentacles - Waterfall Cities (1999)

Wordt op 20 oktober opnieuw uitgebracht.

De beste die de Ozrics ooit gemaakt hebben.

4,5*, vooral vanwege het briljante openingsnummer, één van de beste OT tracks ooit.

In het begin denk je met je (rock)verstand: what the hell is this? Na verloop van tijd begint het dan te dagen dat dit wel degelijk heel mooie muziek is en voor mij geweldig ontspannend. Coily en Spiral Mind heb ik hierop aangeduid als mijn favorieten

Wederom een landmark in de instrumentale genre.

Inderdaad Coily is een beest van een nummer.
Vette basslijn.

Bij de titel track gaan bij mij de remmen los, dat is supergaaf.

Jeetje .....meen je dat nou echt?

Yep dat meen ik echt.

Met andere woorden,
jij prefereert bijvoorbeeld een drumcomputer geweld boven een echte drummer?

Het werk vanaf '90 tot pakweg '96 vind ik beduidend beter dan wat hier gebeurt.

Ah grappig, dan hoor jij de echte drummer er niet in. Ja ook de drumcomputer werdt gebruikt, maar goed smaken vershillen, en dat moeten we houden zo.

ik hoor de echte drummer wel..hier en daar..
Ik begrijp gewoon niet dat je deze klinische bedoening zo geweldig vindt.
De oude (legendarische) ozric bezetting was al niet meer , en dit is het zoveelste "solo"album van Ed Wynne.
Wat je hier hoort is geen band meer..helaas. Het avontuurlijke karakter van de ozrics was (en is nog steeds) compleet weg.
Inderdaad smaken verschillen , gelukkig wel!

Ik zet Jurassic Shift nog maar eens op!

Opvallend is ook dat curious corn , de laatste echt goede plaat , in je top 10 staat , moet dat niet deze zijn ??

Nee wat in mijn top 10 staat wil niet altijd zeggen dat het de beste van een artiest of groep is. Curious Corn is ijzersterk maar deze heeft iets aparts.

Ik vind Waterfall Cities ook wel een sterke plaat.
Minder jam-gebaseerd, maar een soort fusion/spacerock crossover.
Het werkt uitstekend en ik droom er lekker bij weg.

Een goed uur genieten.

Deze plaat is opgenomen in de beproefde bezetting van Ed Wynne (gitaar), Zia Geelani (bas), John Egan (fluit), Conrad Prince (drums) en Seaweed (synths) met behulp van Jim Oiroon (percussie).

Veel fusion en etnische invloeden op deze plaat. Bizarre ritmes, beukende drums, zwevende synthsolii, razendsnelle gitaarsolii, fluitjes en what not more.
De songwriting is hoogstaand en het spel buitengewoon goed.

De plaat is geproduceerd door Ed Wynne himself en het artwork is wederom van Blim. Ik blijf de hoezen van the Ozrics waanzinnig vinden.

Vind dit productioneel gezien de minste van de Ozrics, de drums klinken als een natte krant. Had véééél beter gekund.

Gelet op het hoge gemiddelde maar eens gepindakaast. Lekker plaatje hoor. Doet mij een beetje denken aan Voyage 34 en Up the Downstairs van Porcupine Tree. Eerste nummer valt mij direct de ontzettende lekkere drums op. Jammer dat ze in het tweede nummer mij te electornisch aandoen...ik vind de balans van computerachtige geluiden met analoge drums namelijk goed te doen. Gelukkig wordt die balans later weer hersteld. Welke platen van deze band zijn nog meer aan te raden?

Als je van meer organisch houdt, zou ik geen nieuw werk aanschaffen, maar één dezer:

Ozric Tentacles - Erpsongs (1985)
Ozric Tentacles - Tantric Obstacles (1985)
Ozric Tentacles - There Is Nothing (1986)
Ozric Tentacles - Sliding Gliding Worlds (1988)
Ozric Tentacles - Pungent Effulgent (1989)
Ozric Tentacles - Erpland (1990)
Ozric Tentacles - Strangeitude (1991)
Ozric Tentacles - Jurassic Shift (1993)
Ozric Tentacles - Arborescence (1994)

Overigens heeft deze plaat zo'n hoge score, omdat er maar 7 liefhebbers op hebben gestemd

Dank! Ik zal eens op zoek gaan. En ja, nu zie ik het ook dat er slechts 7 mensen hebben gestemd. Nog steeds een hoog gemiddelde ..;)

Ik ben er van overtuigd dat het goed is je muziakle horizon bij tijd en wijle te verbreden, maar als ik dit soort muziek de rest van m´n leven verplicht zou moeten aanhoren, zou ik morgen aan een touw in in de schuur gaan hangen.

Mijn portie gaat, het hoge gemiddelde in stand latend, naar Fikkie.

Interessant.

Je impliceert dat je het helemaal niks vindt. Sterker nog, je krijgt er suicidale neigingen van. Dat is nogal wat.

Ik ben dan ook wel benieuwd, naar wat je nou eigenlijk van deze muziek vind, en waarom je het zo verschrikkelijk vindt.

Je hebt op de site nogal flinke scores uitgedeeld aan andere symfobands (Transatlantic, Pink Floyd, Anathema)....

Die flinke scores zijn omdat die bands hun middelen inzetten om een verhaal te vertellen. Dit is overloos gepiel. Of het nou symfo, hip hop of schlager is boeit me verder niet.

Dat touw in de schuur was misschien wat overdreven.

Goed vinden of niet, dat is allemaal niet zo erg, maar dit oeverloos gepiel vinden, vind ik gechargeerd.

Ed Wynne en co. weten juist als geen ander, mensen mee te voeren naar andere werelden.

Hoop drugs bij nodig?

Ik gebruik geen drugs. Ik vind instrumentale spacerock gewoon zo heerlijk.

Net als ambient, trance, jazzfusion en klassieke muziek, kan ik me er zo in verliezen.
Het voert me mee.

Ik gebruik wel drugs, maar ik vind deze instrumentale spacerock maar niks.

Ach, dat jij het wel mooi vindt is een stuk waardevoller dan dat ik het niet mooi vind lijkt me.

Dat vind ik nou mooi gezegd. Chapeau!

Heerlijke instrumentale spacerockplaat, en wat mij betreft de beste plaat die dit collectief heeft gemaakt.

Ik heb er onder andere usernames al genoeg over gezegd. Wat wel opvalt is dat ik dit al tientallen jaren zo'n beetje het beste vind, wat er op muziekgebied is uitgekomen.

Deze is niet helemaal my cup of tea. Deze plaat zit verdomd goed in elkaar en de muzikanten hier zijn uiteraard enorm goed, maar het pakt me allemaal niet echt. Sommige synthesizers vind ik hier en daar niet lekker in het gehoor liggen en zijn wat mij betreft te cheesy. Daarnaast is het totaalgeluid me soms wat te digitaal en futuristisch. Dit alles resulteert niet in een negatieve score, want zoals gezegd, deze plaat zit enorm goed in elkaar en bij vlagen ben ik ook echt aan het genieten. Het is echter niet echt wat voor mij, dus 3.5* lijkt me een heel redelijke score wat dat betreft.

Ik zal eens een andere van ze proberen, misschien dat die beter aanslaat.

Ouder werk is organischer, dan moet je echt meer richting jaren 80, begin jaren 90. Het latere werk van pak 'm beet ná 1997 is steeds meer en meer een soloproject van Ed Wynne, en klinkt ook steeds mechanischer. Je moet er maar van houden.

Erpland is denk ik een beter startpunt.

Zal er vanavond eens een blik (lees: oor) op werpen.

Hierop terugkomend iets dat ik nu plotseling zie: er is zowel een normale versie als een remaster uit 2020 beschikbaar. Welke beveel je aan?

Geen idee eigenlijk. Ik ben opgegroeid met de oude cd's. Nu zijn er lp's. Ik geloof dat ik via de bandcamp-pagina van K-Scope alles in de wishlist heb staan. Dat zullen wel de reissues zijn.

Ik heb geloof ik wel Erpland op dubbel-lp, dus doet met de reissue zijn.